غزلیات

ای زاهد که ادعای پاکی و تقدس داری، به عیب‌جویی از رندان و عاشقان دست بردار؛ چرا که در دادگاه عدل الهی، گناهانِ دیگران را به پای تو نخواهند نوشت و هر کس پاسخگوی اعمال خویش است.

چه من انسانِ نیک‌سرشتی باشم و چه بد، تو به کار و زندگی خودت مشغول باش؛ چرا که قانونِ هستی چنین است که هر کس، نتیجه‌یِ کشت و کارِ کردارِ خویش را درو خواهد کرد.

تمامِ انسان‌ها، چه آنان که عاقل و هوشیارند و چه آنان که در مستیِ عشق غوطه‌ورند، در جست‌وجوی رسیدن به حق هستند؛ حقیقت در همه جا حضور دارد و تفاوت میان مسجد و کنشت، تنها در صورتِ ظاهری است، نه در اصلِ عشق.

من در برابر میکده (جایگاهِ عشق و بی‌خودی) سرِ تسلیم فرود آورده‌ام؛ اگر مدعی و ریاکار این سخنِ مرا درک نمی‌کند، بگذار تا سرش را از بیهودگی بر خشت و سنگ بکوبد.

مرا از بخششِ ازلیِ خداوند ناامید مکن؛ تو که از اسرارِ پنهانِ تقدیر و حقیقتِ خلقت بی‌خبری، چگونه می‌توانی حکم دهی که چه کسی نزدِ خدا مقرب و چه کسی رانده‌شده است؟

من نخستین کسی نیستم که از مقامِ تقوای ظاهری به زیر افتاده‌ام؛ پدرِ همه ما (حضرت آدم) نیز به خاطرِ یک خطا، بهشتِ جاویدان را از دست داد.

ای حافظ، اگر در لحظه‌ی مرگ نیز پیاله‌ی عشق در دست داشته باشی، بی‌تردید تو را مستقیم از خرابه‌یِ عشق به بهشتِ برین خواهند برد.