غزلیات

اکنون که نسیمِ روح‌بخشِ بهشتی از گلستان می‌وزد، بهترین کار این است که من در کنارِ یاری زیباروی و شرابِ نشاط‌آور، از این لحظات لذت ببرم.

امروز که سایه‌ی ابر، خیمه‌ی باشکوهِ ماست و دشت و کشتزار بزمگاهِ ما شده است، چرا گدا نباید با غرور از پادشاهی و سلطنتِ خود دم بزند؟

طبیعت و چمن با زیباییِ خود، حکایتِ خوشِ ماهِ اردیبهشت را روایت می‌کنند؛ عاقل نیست کسی که لذتِ نقد و موجودِ بهشتِ این دنیا را با وعده‌ی بهشتِ نسیه و آینده تاخت بزند.

دلِ خود را با نوشیدنِ باده آباد کن و به آن جلا ببخش، چرا که این دنیایِ ویران و فانی، سرِ آن دارد که دیر یا زود، پیکرِ ما را به خاک و خشت تبدیل کند.

از دشمن انتظارِ وفاداری نداشته باش؛ زیرا نوری از او برنمی‌تابد، درست مانندِ این است که بخواهی شمعی را در عبادتگاهی با نوری از جایگاهِ مذهبیِ دیگری بیفروزی که با هم هماهنگ نیستند.

مرا به خاطر کارنامه‌ی اعمالِ بدم که همچون نامه‌ای سیاه است، ملامت مکن؛ چه کسی آگاه است که تقدیر در لوحِ سرنوشت برای او چه نوشته است؟

از تشییعِ جنازه‌ی حافظ دریغ مکن و بیا؛ چرا که او اگرچه در گناه غرق شده، اما به امیدِ رحمتِ خداوند راهیِ بهشت است.