غزلیات

بلبلی در منقار خود برگ گلی زیبا داشت و با وجود داشتنِ چنین غنیمتی، باز هم ناله‌هایی حزین و دردناک سر می‌داد.

به آن بلبل گفتم: در حالی که به وصالِ گل رسیده‌ای و آن را در دست داری، این گریه و زاری برای چیست؟ پاسخ داد: جلوه‌گری و زیباییِ معشوق مرا به این حال و روز واداشته است.

اگر محبوب با ما هم‌نشین نشد، جایِ گله‌گذاری نیست؛ زیرا او پادشاهی توانگر و بلندمرتبه است و طبیعتاً از هم‌نشینی با فردِ گدامنشی چون من دوری می‌جوید.

تلاشِ ما برای جلبِ توجه با ناز و کرشمه‌یِ معشوق و زیباییِ خیره‌کننده‌اش همخوانی ندارد. خوشا به حالِ کسی که اقبالِ همراهی با چنین نازنینانی را داشته باشد.

برخیز تا جان خود را فدای آن نقاشِ ازلی (خداوند) کنیم که این‌همه نقش‌های شگفت‌انگیز را با گردشِ پرگارِ آفرینش پدید آورده است.

اگر حقیقتاً رهروِ راهِ عشقی، از بدنامی و رسوایی در میانِ مردم هراسی به دل راه مده؛ چرا که شیخ صنعان نیز در مسیرِ عشق، خرقه و ردایِ زهدِ خویش را در گروِ خانه‌یِ خمار و میخانه گذاشت.

سلام و درود بر آن قلندرِ شیرین‌سخن که در سیر و سلوکِ عرفانی‌اش، چنان عظمتی داشت که حتی تسبیح و عبادتِ فرشتگان را در ذیلِ ریشه‌های زنارِ خود گرد آورده بود.

حافظ در زیرِ ایوانِ آن معشوق که همچون حوریان بهشتی است، چنان زیبایی و لطافتی دید که گویی جلوه‌ای از باغ‌های بهشتی را پیشِ روی خود داشت.