غزلیات

در تمام این دنیا به جز درگاه تو، پناهگاه و مأمنی ندارم و برای سرگردانی‌هایم جز این خانه، جایی برای توسل و پناه بردن سراغ ندارم.

هرگاه دشمن با قصد ستیز و جنگ به سمت من حمله می‌آورد، من دست از دفاع برمی‌دارم؛ زیرا سلاح من در برابر خشونت آن‌ها، چیزی جز ناله و آهِ عاشقانه نیست.

چرا باید از راه و رسم خرابات (مکان دوری از تظاهر و ریا) روی‌گردان شوم؟ چرا که در تمام عالم، هیچ شیوه زندگی و راهی بهتر و شریف‌تر از این پیدا نمی‌شود.

اگر سرنوشت، خرمن عمر مرا به آتش بکشد و هستی‌ام را نابود کند، باکی نیست؛ بگو بسوزد که برای من، تمام دارایی این دنیا به اندازه ارزش یک برگ کاه هم نیست.

من بنده و مطیع آن یار با اندام موزون و چشم‌های مست‌کننده هستم که چنان مغرور است که از شدت خودبینی، حتی به کسی نگاه هم نمی‌کند.

هر کاری که می‌خواهی انجام بده، اما هرگز در پی آزار رساندن به دیگران نباش؛ زیرا در دین و مکتب اخلاقی ما، گناهی بزرگ‌تر از آزردنِ مردم وجود ندارد.

ای پادشاه سرزمین زیبایی، آرام‌تر حرکت کن و افسار اسب خود را بکش؛ چرا که در این مسیر هیچ راهی نیست که در آن کسی برای دادخواهی و تظلم‌خواهی از تو چشم‌انتظار نباشد.

اکنون که از هر طرف راه، دام‌ها و فریب‌های روزگار را می‌بینم، هیچ پناهگاهی برای من بهتر از پناه بردن به حمایت و زلفِ پر پیچ‌ و خم یار نیست.

ای حافظ، خزانه دلت را مفت به خاطر یک زلف و خال (جلوه‌های ظاهری) از دست نده؛ زیرا این کارهای بزرگ، در حد و اندازه هر آدم ناآگاه و بی‌مایه‌ای نیست.