غزلیات

خماری و گیراییِ نگاهِ چشم‌هایت و همچنین درخشش و پیچ‌وتابِ زلف‌های پریشانِ تو، بی‌معنا و بدون اثر نیستند؛ بلکه هرکدام رازی عمیق و جاذبه‌ای خاص در خود دارند که دل را به بند می‌کشد.

من همیشه می‌گفتم که از لب‌های تو شیرِ گوارای شیرین می‌تراود؛ اکنون می‌بینم که این شیرینی و زیباییِ پیرامونِ نمکدانِ دهان تو، بی‌دلیل و بی‌حکمت نیست.

امید که عمرت دراز باشد؛ زیرا یقین دارم که تیرِ مژگانِ تو که در کمانِ ابروانت جای گرفته، بی‌هدف نیست و هر نگاهت اثری کشنده و عمیق بر جانِ عاشق دارد.

ای دلِ من، تو که گرفتارِ رنجِ جانکاهِ دوری از معشوق شده‌ای، بدان که این ناله‌ها و فریادهای تو بی‌دلیل نیست و نشان از دردی حقیقی و درونی دارد.

دیشب نسیمی که از کوی معشوق می‌گذشت به گلستان رسید؛ ای گل، این‌که گریبانِ تو پاره شده، بی‌دلیل نیست؛ حتماً آن نسیم که بوی خوشِ معشوق را داشت، تو را این‌گونه بی‌قرار کرده است.

اگرچه دلِ عاشق سعی می‌کند دردِ عشق را از چشمِ مردم پنهان نگاه دارد، اما ای حافظ، این اشک‌های جاری و چشمانِ گریانِ تو، دلیلِ آشکاری است که آن درد و رنج بی‌حقیقت و پوچ نیست.