غزلیات

زاهد ظاهرپرست از حال درونی ما بی‌خبر است؛ از این رو، هر تهمت یا سخنی که درباره‌ی ما بر زبان آورد، برایمان اهمیتی ندارد و در ما دلتنگی یا واکنشی منفی ایجاد نمی‌کند.

در مسیر طریقت و حقیقت، هر رخدادی که برای جوینده‌ی راه (سالک) پیش بیاید، برای او خیر و مصلحت است؛ چرا که در مسیر مستقیمِ الهی، کسی به بیراهه نمی‌رود و گم نمی‌شود.

در بازی زندگی، باید سهم خود را پیش برد و بازی کرد؛ در عرصه‌ی شطرنجِ معرفتِ رندان، دغدغه‌ی «شاه» (قدرت و منصب) جایگاهی ندارد و اهمیتی به آن داده نمی‌شود.

این آسمان بلند و ساده اما پرنقش‌ونگار چیست؟ از این معمای بزرگ و شگفت‌آور، هیچ دانایی در جهان سر در نیاورده و به حقیقتِ آن پی نبرده است.

پروردگارا! این چه بی‌نیازی و چه حکمتِ قادری است؟ که ما در دل، زخم‌های فراوانی داریم اما اجازه‌ی فریاد و ناله‌کردن (اظهارِ درد) به ما داده نشده است.

گویی تقدیر یا آن‌که حسابِ اعمالِ ما را نگاه می‌دارد، به درستی عمل نمی‌کند؛ چرا که در این دیوانِ اعمال، هیچ نشانی از پاداشِ کارهای خالصانه برای خدا دیده نمی‌شود.

هر کسی می‌خواهد به این درگاه (محفلِ عاشقان) بیاید و هر چه می‌خواهد بگوید؛ در این مقام، غرور و تکبر راه ندارد و هیچ دربان و مانعی برای رسیدنِ مشتاقان وجود ندارد.

رفتن به درگاهِ میخانه (مقامِ عشق و حقیقت) کارِ آدم‌های یک‌رنگ و صادق است؛ کسانی که اهلِ خودنمایی و ریا هستند، در این کوی و درگاه راهی ندارند.

اگر نقصی در میان است، به خاطر وجودِ ناتوان و قامتِ ناسازِ ماست؛ وگرنه لباسِ عنایت و لطفِ تو (تشریف)، به قد و قامتِ هیچ‌کس کوتاه نیست و برای همه برازنده است.

من بنده و مریدِ پیرِ خرابات هستم که لطف و محبتش همیشگی و پایدار است؛ وگرنه مهربانیِ زاهد و شیخ، نوسان دارد و گاهی هست و گاهی نیست.

اگر حافظ در صدرِ مجلس نمی‌نشیند و جایگاهِ بالا را نمی‌گیرد، به خاطرِ بلندنظری و آزادگیِ اوست؛ چرا که عاشقِ دردمند، بنده‌ی مال و منصبِ دنیوی نیست.