غزلیات

یارِ من در این هفته سفر کرد و برای من که در فراق او هستم، یک هفته همچون سالی طولانی گذشت. تو که در وصالی، چه می‌دانی که دوری از یار چه حالِ دشوار و طاقت‌فرسایی دارد؟

مردمک چشم وقتی به چهره‌اش نگریست، انعکاس خود را در صورت او دید و به اشتباه گمان کرد که آن سیاهی، خالی مشکین بر چهره‌ی اوست.

با اینکه هنوز آثار شیرخوارگی یا معصومیت از لب‌های شکرگونش می‌چکد، اما در شیوه‌ی دلبری و ناز، هر مژه‌اش قاتلی است که جانِ عاشق را می‌گیرد.

ای کسی که در شهر به سخاوت و بخشندگی مشهوری، دریغ و افسوس که در برابر غریبان و عاشقانِ تنها، چقدر بی‌توجهی و کوتاهی می‌کنی.

از این پس دیگر در وجودِ «جوهر فرد» (ذره‌ای که تقسیم‌ناپذیر است) تردیدی ندارم، زیرا دهانِ کوچک و بسیار ریزِ تو، بهترین دلیل و استدلال برای اثبات این نکته‌ی فلسفی است.

به من مژده دادند که قصد داری بر ما گذر کنی و به دیدارمان بیایی؛ از این نیتِ نیکو بازنگرد که این خبر، فالِ بسیار خجسته و مبارکی است.

حافظِ خسته و درمانده، چگونه می‌تواند کوه عظیمِ اندوهِ دوری تو را بر دوش بکشد، در حالی که جسمش از شدتِ ناله و زاری، همچون نی، لاغر و ناتوان شده است؟