غزلیات

ای بلبل، اگر تو هم مانند من قصدِ همراهی و همدلی با معشوق را داری، بیا و با من هم‌آوا شو و بنال؛ چرا که هر دوی ما گرفتارِ عشق و رنجِ آن هستیم و کار و پیشه‌ی ما تنها نالیدن و بی‌قراری است.

در سرزمینی که نسیمی از جانبِ گیسوی یار بوزد، دیگر عطرِ نافه و مشکِ تاتاری چه ارزشی دارد و چرا باید از آن سخن گفت؟ (چرا که عطرِ گیسوی یار، رایحه‌ی تمامِ خوشبوها را بی‌اثر می‌کند).

شراب بیاور تا لباسِ تظاهر و ریاکاریِ خود را با آن رنگین کنیم (و از این ریاکاری دست بشوییم)، چرا که ما به جامِ غرورِ عاشقانه مستیم و ادعای هشیاری و عقلِ ظاهری، در برابرِ این مستیِ راستین، فریب و بیهودگی است.

پرورشِ خیالِ گیسوی معشوق در سر، کارِ هر فردِ بی‌تجربه و خامی نیست؛ چرا که در بندِ زلفِ یار گرفتار شدن و به عشقِ او سر سپردن، شیوه‌ی جوانمردان و عاشقانِ آزاده و جسور است.

عشق، برخاسته از یک لطیفه‌ی نهانی و سری پنهان است؛ حقیقتی که آن را نمی‌توان در ویژگی‌های ظاهری مثل لبِ سرخ و خط و خالِ صورت خلاصه کرد.

زیباییِ حقیقیِ یک انسان تنها محدود به چشم و زلف و گونه و خال نیست؛ در هنرِ دلداری و عشق‌ورزی، هزاران نکته‌ی باریک و ظریف وجود دارد که از نگاهِ سطحی به دور است.

قلندران و حقیقت‌جویانِ واقعی، برای جامه و قبای گران‌قیمتِ کسی که از هنر و فضیلت بی‌بهره است، حتی به اندازه‌ی نیم‌جویی ارزش قائل نیستند.

بله، درست است؛ رسیدن به آستانه‌ی درگاهِ تو کارِ بسیار دشواری است، همان‌طور که رسیدن به اوجِ آسمانِ سروری و بزرگی، کاری بس دشوار است.

هنگام سحر، جلوه‌گریِ چشمِ تو را در خواب می‌دیدم؛ چه خوابِ باشکوه و ارزشمندی که حتی از واقعیتِ بیداری نیز زیباتر و برتر است.

حافظ، سخن را کوتاه کن و دلِ کسی را با ناله‌های خود میازار؛ چرا که رستگاریِ همیشگی و عاقبتِ نیک، در همین است که به کسی آزار نرسانی.