غزلیات

اگرچه نشان دادن هنر و فضل در حضور یار، بی‌احترامی محسوب می‌شود، اما با وجود اینکه زبانم خاموش است، دهان و دلم از سخنان فصیح و گویا لبریز است.

عجیب است که موجودات زیبا و نیک‌سیرت، چهره خود را پنهان کرده‌اند و موجودات زشت‌خو در حال خودنمایی هستند؛ چشمانم از دیدن این وارونگی و شگفتیِ روزگار حیران مانده است.

هرگز نمی‌توان در این دنیا به کمالِ بدون نقص رسید و رنج نکشید، همان‌طور که همیشه در کنار نور حقیقت و هدایت (چراغ مصطفوی)، تاریکی و دشمنی (شرار بولهبی) نیز حضور دارد.

از من نپرس که چرا روزگار به افراد پست و بی‌مایه بیشتر بها می‌دهد، چرا که بخشش و عنایت چرخ گردون بر اساس هیچ منطق و دلیل عقلانی نیست.

من برای مکان‌های مقدسِ رسمی و زاهدانه مانند خانقاه و رباط ذره‌ای ارزش قائل نیستم، چرا که معبد حقیقی و جایگاه من، میخانه و پای خم شراب است.

شاید زیباییِ شراب (دختر رز) به قدری والاست که مانند نور چشم از آن مراقبت می‌شود و به همین خاطر در پرده شیشه‌ای جام و پوست انگور پنهان شده است.

ای بزرگوار، من در گذشته بهره‌ای از خرد و ادب و آیین داشتم، اما اکنون که مستِ عشق هستم، تنها رفتارِ مناسب برای من، رها کردن آن عقلانیت و آدابِ خشک است.

می را برایم بیاور که من نیز همچون حافظ، تنها تکیه‌گاه و پناهگاهم در این جهان، اشک‌های سحرگاهی و راز و نیازهای عاشقانه در نیمه‌شب است.