غزلیات

زیبایی و طلعت تو از دیدگان پنهان است، با این‌حال هزاران رقیب و مدعی برای به دست آوردن تو وجود دارد؛ گویی تو همچون گلی هستی که هنوز در غنچه است، اما با همین پنهان بودن، صدها بلبلِ عاشق را به سوی خود کشانده‌ای.

اگر من به‌عنوان غریبه‌ای به کوی تو پا گذاشته‌ام، جای شگفتی نیست؛ چرا که در این دیار هزاران نفر دیگر نیز مانند من سرگردان و غریب‌اند.

در عالم عشق، هیچ تفاوتی میان خانقاه (محل عبادت زاهدان) و خرابات (محل رندی و بی‌خودی) وجود ندارد؛ چرا که در هر مکان و هر جایی، پرتو و نورِ وجودِ محبوب متجلی است.

در مکان‌هایی که تظاهر به زهد و عبادت می‌کنند، باز هم ردپایی از تضادها یا نمادهای دیگر ادیان (مانند ناقوس و صلیب) دیده می‌شود که نشان از نقص یا ناپایداریِ ادعایِ پاکیِ آن‌هاست.

هیچ‌کس نبوده که عاشق باشد و یار به او نگاهی نکرده باشد؛ ای مردِ مدعی! اگر دردی در کار نیست، مشکل از توست، وگرنه برای کسی که دردِ عشق داشته باشد، طبیبِ معشوق همیشه حاضر است.

این فریادها و ناله‌هایی که حافظ سر می‌دهد، بی‌دلیل و بیهوده نیست؛ بلکه در پسِ این کلمات، داستانی عجیب و حقیقتی شگفت‌انگیز نهفته است.