غزلیات

آن پیام‌رسانِ ارجمندی که از سوی یار آمد، نامه‌ای با خود آورد که با خطی خوشبو و دل‌انگیز نوشته شده بود؛ گویی این نوشته، تعویذ و مایه‌ی حفظِ جان من است.

او به زیبایی و شیوایی از شکوه و جمالِ یار خبر می‌دهد و به نیکی حکایتِ عظمت و وقارِ آن محبوب را برایم بازگو می‌کند.

به شکرانه‌ی این مژده، دلم را به عنوانِ پاداش به او بخشیدم، اما اکنون شرمسارم که چرا این هدیه را پیشکش کردم؛ چرا که دلم در برابرِ ارزشِ والای یار، همچون سکه‌ای کم‌عیار و تقلبی است.

خدای را سپاس که به یاریِ بخت و اقبالِ همراه، همه‌چیز در کار و بارِ یار، دقیقاً همان‌گونه است که من آرزو دارم.

حرکتِ آسمان و گردشِ ماه، هیچ اراده‌ای از خود ندارند و همگی بر اساسِ خواست و اراده‌ی یار در گردش‌اند.

حتی اگر آشوب و فتنه‌ای تمامِ عالم را در هم بشکند، من همچنان ثابت‌قدم باقی می‌مانم؛ چرا که تنها داراییِ من، نورِ چشمانم است که آن را وقفِ انتظارِ یار کرده‌ام.

ای نسیمِ سحرگاهی، از آن خاکِ مقدسی که محلِ گذرِ یار بوده است، برایم غباری بیاور که همچون توتیایِ گران‌بها، دیدگانِ کم‌سویم را جلا دهد.

ما همچنان در آستانه‌ی درگاهِ عشق با دلی نیازمند نشسته‌ایم و منتظریم تا ببینیم آن خوابِ خوشِ وصال، نصیبِ چه کسی خواهد شد و چه کسی به آغوشِ یار راه خواهد یافت.

اگر دشمن می‌خواهد به حافظ ضربه‌ای بزند یا بدگویی کند، باکی نیست؛ چرا که خدا را سپاس که من در پیمانِ عاشقی، وفادار مانده‌ام و در پیشگاهِ یار شرمنده نیستم.