غزلیات

ما سرِ خود را که نمادِ تسلیم و احترام است، بر آستانِ درگاهِ دوست می‌گذاریم؛ زیرا هر رخدادی که برای ما پیش می‌آید و هر سرنوشتی که برایمان رقم می‌خورد، خواست و اراده‌ی اوست و ما آن را به جان می‌پذیریم.

با وجودِ تماشای زیباییِ ماه و خورشید، من هیچ‌کس را همتای محبوبم ندیدم؛ از این رو آینه‌های بسیاری در برابرِ صورتِ او قرار دادم تا بازتابِ زیبایی‌اش را در همه جا ببینم.

نسیم صبا چگونه می‌تواند حالِ دلِ درهم‌شکسته‌ی مرا توصیف کند؟ این دل به قدری پیچیده و غمگین است که گویی همچون لایه‌های درهم‌تنیده‌ی غنچه، تو در تو و ناگشودنی است.

تنها من نیستم که در این میخانه‌ی پر از بلا گرفتار و «رند» شده‌ام؛ بلکه خانه‌های بسیاری در این دنیایِ فانی، اسیرِ رنج و سختی (سنگ و سبو) هستند و این سرنوشتِ همه است.

آیا تو بودی که موی خوشبوی خود را شانه زدی؟ که نسیم، بوی خوشِ مشک به خود گرفت و خاک نیز عطرآگین شد؛ گویی زیبایی تو در کلِ طبیعت اثر گذاشته است.

هر گلبرگی که در چمن می‌روید، شایسته‌ی آن است که فدای چهره‌ی تو شود و هر درختِ سروی که کنارِ جوی آب است، سزاوار است که فدای قامتِ رعنای تو گردد.

زبانِ من از توصیفِ شوق و اشتیاقِ درونم ناتوان است و به ناله افتاده؛ در این شرایط، قلمی که نوکش شکسته و زبانی که بیهوده سخن می‌گوید، چه جایگاهی برای بیانِ این عشقِ بزرگ دارند؟

وقتی تصویرِ چهره‌ی تو در دلم نقش بست، یقین پیدا کردم که به خواسته‌ام می‌رسم؛ چرا که تجربه‌ها نشان داده است که پیش‌آمدِ خوب، معمولاً در پیِ فال و نشانه‌ی خوب رخ می‌دهد.

این دلبستگی و آتشِ اشتیاقی که در دلِ حافظ می‌بینید، مربوط به اکنون نیست، بلکه این دل از روزِ نخستِ آفرینش (ازل) داغدارِ این عشق بوده است، درست مانندِ گلِ لاله که ذاتاً با داغ به دنیا می‌آید.