غزلیات

آن محبوب گندم‌گون که شیرینی و ملاحتِ تمامِ عالم را در خود جمع کرده است، صاحب چشمانی خمارآلود و زیبا، لب‌هایی خندان و دلی شاد است و تمامی این زیبایی‌ها نزد او گرد آمده است.

اگرچه شیرین‌دهنان و زیبارویان، پادشاهانِ کشورِ دل هستند، اما آن محبوبِ من، سلیمانِ دورانِ خویش است؛ چرا که انگشترِ قدرت و پادشاهی (نشانِ والایِ محبوبیت) در دستِ اوست.

او دارای چهره‌ای زیبا، کمالاتِ هنری و دامنی پاک از هرگونه آلودگی است؛ بنابراین طبیعی است که مورد توجه و همتِ پاکان و نیکانِ هر دو عالم قرار گیرد.

آن خالِ سیاه و مشک‌فام که بر روی گونه‌های گندمگون او جای گرفته، گویی همان دانه‌ی گندمی است که سببِ فریب و هبوط آدم شد و اکنون آن رازِ نهفته، در اختیارِ اوست.

ای یاران، دلبرِ من تصمیم به سفر گرفته است؛ خدا را، چه کنم با این دلِ زخمی در حالی که مرهم و درمانِ آن تنها نزد اوست؟

این نکته را به چه کسی می‌توان گفت که آن محبوبِ سنگین‌دل، ما را به دیارِ نیستی فرستاده (کشته) است، در حالی که قدرتِ معجزه‌گونِ عیسی مسیح برای زنده کردنِ مردگان در اختیار اوست؟

حافظ از معتقدان و ارادتمندانِ راستینِ توست؛ پس او را گرامی بدار، چرا که بخشایش و لطفِ ارواحِ بزرگ و کریمِ عالم، همراهِ اوست و به واسطه‌ی این ارادت به تو، او لایقِ توجه است.