غزلیات

من از آن رندانم که گوشه میخانه را به جایگاه عبادت و خلوت‌نشینی خود برگزیده‌ام و دعا برای پیر مغان (مرشد و راهنمای معنوی)، ذکر و وردِ همیشگیِ من در سحرگاهان است.

اگرچه نوای چنگ و سازهای مراسم صبوحی را ندارم، باکی نیست؛ چرا که ناله و آهِ سحرگاهی من در طلب بخشش، برایم کافی و ارزشمندتر است.

خدا را شاکرم که از وابستگی به قدرتمندان و نیازمندی به دیگران رهایی یافته‌ام؛ زیرا من در درگاه دوست به چنان منزلتی رسیده‌ام که همان گدایی درِ خانه او، برایم بالاترین پادشاهی است.

هدف و مقصود نهایی من از رفتن به مسجد یا میخانه، تنها رسیدن به وصال شماست؛ خدا شاهد است که هیچ نیت دیگری در سر ندارم.

جز آنکه مرگ به سراغم بیاید و جانم را بگیرد، هرگز از این آستان جدا نخواهم شد؛ چرا که گریختن و دوری گزیدن از این درگاهِ پربرکت، در مرام و آیین من نیست.

از همان لحظه‌ای که با فروتنی در این آستان مقدس سر نهادم، جایگاه و ارزش معنوی من به قدری والا شد که گویی بر مسندِ خورشید تکیه زده‌ام.

حافظ می‌گوید حتی اگر گناه بر ما تحمیل شده باشد و اختیاری در آن نداشته باشیم، در ساحت ادب و بندگی چنان باش که گویی تقصیرِ آن بر عهده خودِ توست.