غزلیات

دل من در پیچ و خم گیسوی تو اسیر و گرفتار شده است. ای معشوق، با نگاهِ نازآلود خود مرا از پای درآور و بکش، زیرا این سرنوشت را دلِ من خود برای خود رقم زده و سزاوار آن است.

اگر در توان داری که آرزوی دل ما را برآورده کنی، همین حالا کوتاهی مکن و نیکی کن؛ چرا که نیکی کردن به دیگران، در حقیقت انجام کار خیر برای خودِ توست و ثمره‌اش به خودت بازمی‌گردد.

ای معشوق زیبارویِ شیرین‌سخن، به جان تو سوگند که من در این شب‌های تیره و تار، همانند شمعی که می‌سوزد و آب می‌شود، تنها آرزو و خواسته ام نابودی و فنا شدن در راه توست.

ای بلبل، وقتی به فکرِ عشق و عاشقی افتادی به تو گفتم که بیهوده دل به گل نبند؛ زیرا آن گلِ خندان تنها برای زیبایی و لذتِ خودش شکوفه می‌دهد و به فکر تو نیست.

رایحه خوشِ گل نیازی به مشکِ سرزمین‌های چین و چگل ندارد تا خوش‌بو شود؛ زیرا عطرِ اصلی او از درونِ خودِ او و از بندِ قبایش برمی‌خیزد.

به خانه حاکمان و قدرتمندانِ سنگ‌دل و بی‌مروتِ روزگار نرو و از آن‌ها توقعی نداشته باش، چرا که گنجِ آرامش و آسودگیِ واقعی در خانه و درونِ خودت قرار دارد.

حافظ در راه عشق سوخت و خاکستر شد، اما با وجود این رنج‌ها و سختی‌ها، همچنان بر سرِ عهد و وفاداری خود به معشوق ایستاده و پایبند است.