غزلیات

هر سالک و رهروی که راهِ رسیدن به حقیقت و عشق (میکده) را شناخت، درک کرد که جست‌وجو در سایرِ مکان‌ها و در زدن به درهای دیگر، نشانه‌یِ بی‌خردی و گمراهی است.

زمانه، مقامِ بلندِ رندی و آزادگی را تنها به کسی عطا کرد که فهمید سربلندی واقعی در این عالم، نه در جاه‌طلبی، که در همین بی‌اعتناییِ رندانه به دنیاست.

هر کس که توانست راهی به درگاهِ میخانه پیدا کند، از طریقِ نوشیدنِ جامِ عشق و مستیِ معنوی، به رازهایی دست یافت که در خانقاه‌های رسمی هرگز قابلِ فهم نبود.

هر کسی که توانست رموزِ هستی را از طریقِ آینه‌یِ دل (ساغر) بخواند، فهمید که اسرارِ جامِ جمشید و شکوهِ جهان، در همین خاکِ ناچیزی که زیرِ پای ماست نهفته است.

از ما نخواه که مطیعِ دستوراتِ عقلِ مصلحت‌اندیش باشیم؛ چرا که پیرِ راهِ ما (مرشدِ ما) عقلِ ظاهربین را گناهی بزرگ و مانعی در راهِ عشق می‌داند.

دلِ من برای حفظِ جان خود از چشمانِ ساقی امان نخواست؛ زیرا می‌دانست که او دارای خصلتِ بی‌رحمی و قدرتِ دلبریِ خاصِ خود است که تسلیمِ او شدن، ناگزیر است.

از بختِ بد و جورِ زمانه، در سحرگاهان چنان با سوز و گداز گریستم که ستاره ناهید و ماه نیز شاهدِ این اشک‌های من بودند.

اگر حافظ پنهانی از عشق و مستی سخن می‌گوید، جای نگرانی نیست؛ چرا که پادشاهِ (مرشدِ واقعی) از این حالِ او آگاه است و وقتی او را می‌شناسد، دیگر محتسب و پلیسِ شهر کاره‌ای نیستند.

پادشاهی بلندمرتبه که طاقِ آسمان را تنها نمونه‌ای کوچک از خمِ طاقِ ایوانِ بارگاهِ او می‌داند.