غزلیات

خدا را سپاس که درِ خلوت‌گاه معرفت و عشق باز است، زیرا من به دلیل نیاز درونی شدیدی که دارم، برای بهره‌مندی از این فیض، به درگاه او روی آورده‌ام.

جلوه‌های الهی و حقایق هستی همچون خم‌های شراب در جوش و خروش‌اند و آن حقیقتی که در این ساحت وجود دارد، اصلِ هستی است و نه مانند عقل و استدلال‌های دنیوی، امری مجازی و خیالی.

از جانب او همه شوکت و کبریا و بی‌نیازیِ مطلق است، و از جانب ما بندگان، تنها ناتوانی، خواری و نیازِ مستمر به کرم او دیده می‌شود.

رازی که آن را با هیچ غریبه و نامحرمی در میان نگذاشته‌ام و نخواهم گذاشت، تنها با حضرت دوست بازگو می‌کنم، چرا که او تنها کسی است که شایستگی آگاهی از اسرارِ جان مرا دارد.

توصیفِ پیچیدگی‌ها و حالاتِ گوناگونِ جمالِ معشوق که هر کدام در پی دیگری می‌آید، ممکن نیست که به کوتاهی بیان شود، زیرا داستانِ زیباییِ او پایانی ندارد و بسیار مفصل است.

عشق، داستانی است که هم وزنِ دلِ پرشورِ مجنون و هم‌شکلِ گیسوی لیلی است؛ هم به زیباییِ چهره محمود (سلطان) است و هم به افتادگیِ کف پای ایاز (بنده)، که همه این‌ها نشانه‌هایی از گستره عشق هستند.

همچون پرنده شکاری که چشم به شکار می‌دوزد و از اطراف غافل است، من نیز چشم دل را از تماشای تمام جلوه‌های دنیوی بردوخته‌ام، تا تنها بتوانم بر چهره زیبای تو نظر کنم.

هر کس که به کوی تو وارد شود، گویی به کعبه حقیقی رسیده است و هر آن کس که در برابر ابروی تو که قبله‌گاه دل است قرار گیرد، در حال عبادت و نماز واقعی است.

ای حاضران در مجلس، اگر می‌خواهید از شدت سوختن و سوز دل من آگاه شوید، از شمع بپرسید، چرا که شمع نیز همچون من در تنهایی، خاموش و بی صدا در حال سوختن و گداختن است.