غزلیات

ای واعظ، به کار خودت مشغول باش و بر من خرده مگیر؛ چرا که اگر دلم از راه راست منحرف شده و عاشق گشته، این مشکلِ من است، تو را چه شده که این‌قدر فریاد و اعتراض سر می‌دهی؟

میانِ ذاتِ بی‌پایانِ خداوند و آن‌چه از عدم (نیستی) آفریده، نکته‌ و رازی دقیق نهفته است که هیچ‌کس از آفریدگانِ او، تواناییِ گشودن و درکِ کاملِ آن را ندارد.

تا زمانی که لب‌های یار حلاوت و لذت را به کام من نچشاند، نصیحتِ تمام عالمیان نزد من همچون باد، بی‌ارزش و بی‌اثر است.

گدایی که در کوی تو حضور دارد، از هشت بهشت بی‌نیاز است؛ چرا که کسی که اسیرِ عشقِ توست، از قید هر دو جهان (دنیا و آخرت) آزاد و رهاست.

اگرچه غرق شدن در مستیِ عشق، ظاهرِ زندگیِ مرا ویران کرد، اما در واقع، پایه‌ی اصلیِ هستی و وجودِ حقیقیِ من بر همین خرابه‌ها بنا شده است.

ای دل، از بیداد و ستمِ یار شکایت مکن؛ زیرا آنچه به تو می‌رسد، سهم و تقدیرِ الهی است که یار برایت مقدر کرده و این عینِ داد و عدالت است.

ای حافظ، دیگر از افسانه‌گویی و فسون‌گری دست بردار و این حرف‌ها را نزن؛ چرا که من خود از این افسانه‌ها و بازی‌های عاشقانه بسیار تجربه دارم و نیازی به تکرار آن‌ها نیست.