غزلیات

کسی که لذت خلوت کردن با معشوق را چشیده است، دیگر نیازی به تماشای زیبایی‌های ظاهری و بیرونی ندارد؛ وقتی سرای معشوق در دسترس است، چرا باید به دنبال بیابان و گشت و گذار رفت؟

ای معشوق، تو را به آن حقی که با خداوند داری قسم می‌دهم که لحظه‌ای از من بپرس چه نیازی دارم؛ این پرسش کنایه از آن است که من در اوجِ نیاز، شرم دارم لب بگشایم و به زبان بیاورم.

ای که پادشاهِ حسن و زیبایی هستی، تو را به خدا قسم که ما در آتش دوری تو سوختیم؛ دست‌کم خودت پیش‌قدم شو و از این گدای درگاهت بپرس که چه می‌خواهد.

ما گرفتارِ حاجت هستیم اما یارای سخن گفتن نداریم؛ در محضرِ بخشنده‌ای چون تو که پیش از درخواست می‌بخشد، اصلاً نیازی به تقاضا و آرزو کردن نیست.

اگر قصدِ جان مرا کرده‌ای، نیازی به داستان‌سرایی و توجیه نیست؛ وقتی تمامِ وجود و هستی من متعلق به توست، دیگر نیازی به یغماگری و غارت کردن نیست، چرا که همه چیز در اختیار توست.

ضمیر و قلبِ پاکِ دوست، همچون جامِ جهان‌نما (آینه‌ی جادویی) همه چیز را در خود نشان می‌دهد؛ در آن جایگاهی که او بر نهانِ من آگاه است، دیگر چه نیازی به گفتن و ابرازِ نیاز است؟

آن دورانی که برای رسیدن به مقصد، منتِ ملاح و کشتی‌بان را می‌کشیدم گذشت؛ اکنون که به گوهرِ حقیقت دست یافته‌ام، چه نیازی است که دریا و سختی‌های آن را بپیمایم؟

ای مدعی و حسود، برو که من با تو کاری ندارم؛ وقتی دوستان و یارانِ حقیقی حضور دارند، چه نیازی به دشمنان و بدخواهان است؟

ای عاشقِ فقیر، وقتی لب‌های حیات‌بخشِ یار از حال و روزِ تو آگاه است، دیگر چه نیازی به تکرارِ خواهش و تقاضا داری؟

ای حافظ، سخن را کوتاه کن که هنر و کمالِ تو خود به خود نمایان می‌شود؛ با فردِ حسود و اهلِ جدال، نیازی به ستیزه و اثباتِ بی‌هوده نیست.