غزلیات

آن شبِ بسیار ارجمند و پرفیضی که اهل دل و عارفان از آن سخن می‌گویند، گویی همین امشب است؛ پروردگارا، این اقبال و سعادتِ بزرگ در طالعِ کدام ستاره نهفته است که چنین فرصتِ نابی پدید آمده است؟

برای اینکه دستِ نااهلان و افرادِ نالایق به زلف و گیسوی تو نرسد، هر عاشقِ دلسوخته‌ای از سرِ غیرت و ترسِ جدایی، دستانش را به حلقه گیسوی تو گره زده و با تضرع، فریادِ «یا رب» سر می‌دهد.

من جان‌باخته و اسیرِ آن گودیِ چانه‌ی تو هستم که از هر سو، صدها هزار جانِ عاشق، همچون اسیرانِ در بند، طوقِ بندگی‌اش را بر گردن دارند.

آن محبوبِ سوارکارِ من که ماه در برابر چهره‌اش همچون آینه‌داری خاضع است، چنان مقامی دارد که حتی تاجِ خورشیدِ بلندپایه، در برابر غبارِ نعلِ مرکبِ او، همچون خاکِ ناچیزی است.

به قطراتِ عرق بر چهره‌اش بنگر؛ خورشید که همواره در حال حرکت است، به خاطر تمنا و آرزویِ رسیدن به آن قطراتِ عرق، پیوسته دچارِ تب و داغی است.

من هرگز لبِ سرخِ یار و جام شراب را رها نخواهم کرد؛ ای زاهدانِ خشک‌مغز، مرا عفو کنید که مذهب و آیینِ من همین باده‌نوشی و عشق‌ورزی است.

در آن هنگامی که باد صبا زینِ اسبش را می‌بندد تا حرکت کند، من چگونه می‌توانم همپایِ او سفر کنم؟ چرا که مرکبِ من تنها یک مورچه‌ی ناتوان است.

آن کسی که با تیرِ نگاهش به قلبِ من می‌زند، خنده‌ی پنهانی و ملیحی که بر گوشه‌ی لب دارد، همان چیزی است که قوت‌بخشِ جانِ حافظ است.

از نوکِ قلمِ من، سخنانِ جانبخش و حکمت‌آمیز می‌تراود؛ این قلمِ سیاه (زاغ) من، به لطفِ خدا چه جایگاهِ بلند و طبعِ روانی دارد.