غزلیات

سوگند به جانِ تو ای سرور من و به پاس حقِ دیرین و عهدی که میان ما برقرار است، که همدم و سرگرمیِ من در نخستین لحظاتِ سپیده‌دم، تنها دعا کردن برای سربلندی و تندرستیِ توست.

اشک‌های من که در حجم و فراوانی بر طوفانِ نوح نیز برتری جست، نتوانست یاد و نقشِ مهرِ تو را از لوحِ سینه من پاک کند و بشوید.

بیا معامله‌ای کن و این دلِ شکسته‌ام را از من بخر، چرا که این دلِ شکسته، به مراتب ارزشمندتر از صد هزار دلِ سالم و بی‌درد است.

اگر زبانِ مورچه در برابرِ آصف (وزیر حضرت سلیمان) دراز شده و گستاخی می‌کند، رواست؛ زیرا خواجه‌یِ او (سلیمان) خاتمِ پادشاهی‌اش را گم کرد و نتوانست آن را بازجوید.

ای دل، از لطفِ بی‌کرانِ خداوند ناامید مشو؛ حال که لاف و ادعای عاشقی می‌زنی، باید با چالاکی و جدیت آماده باشی که سر و جانِ خود را در این راه فدا کنی.

در راهِ راستی و درستی تلاش کن تا حقیقت از نفسِ تو طلوع کند؛ همان‌طور که دروغ باعث شد که حتی صبحِ نخستین نیز تیره و سیاه جلوه کند.

من به خاطرِ بی‌مهریِ تو سرگشته و آواره‌یِ کوه و بیابان شدم، اما تو هنوز از روی ترحم، بندهای این زنجیرِ اسارت را برای من سست نمی‌کنی.

حافظ، از دستِ زیبارویان رنجیده خاطر مباش و از آنان انتظارِ وفاداری نداشته باش؛ اگر گیاهی در باغ نروییده است، باغ مقصر نیست، چرا که سرشتِ آن چنین است.