غزلیات

یار من با پیاله‌ای از شراب در دست، به میخانه عارفان وارد شد؛ چشمانش چنان مست‌کننده بود که گویی خودِ شراب از مستیِ آن چشمان، مست شده و تمام اهل مجلس را نیز مدهوش کرده است.

از بس اسب او باشکوه و زیباست، نعلِ آن همچون هلال ماه نو می‌درخشد و قدِ رعنای او چنان بلند و موزون است که سروِ بلندقامت در برابرش کوتاه‌تر به نظر می‌رسد.

آخر چگونه بگویم که هستم، در حالی که از خود بی‌‌خبر و فانی شده‌ام؟ و چرا بگویم نیستم، در حالی که با نگاه به معشوق، وجود حقیقی خود را در او می‌یابم؟

هنگامی که او برخاست، شمعِ دل من نیز از تب و تاب افتاد و خاموش شد؛ و وقتی او نشست، ناله‌ها و فغانِ عاشقان از سرِ شوق و بی‌قراری برخاست.

اگر مشکِ خوش‌بو بوی خوشی یافته، از آن است که در گیسوی او پیچیده و اگر ماده‌ای سیاه مانند وسمه برای آرایش ابرو، حالتی کمانی و زیبا گرفته، به دلیل پیوستن به ابروی اوست.

ای محبوب بازگرد تا شاید عمرِ از دست‌رفته‌ام بازگردد، هرچند که می‌دانم تیری که از چله کمان رها شده، دیگر به جای نخست خود برنمی‌گردد.