غزلیات

معشوق در حالی که زلفانش پریشان، بدنش از شدت شور و گرمایِ عشق عرق‌کرده، لبش خندان، چشمانش مست و پیراهنش از بی‌قراری دریده بود، در حالی که غزل می‌خواند و صراحی شراب در دست داشت، بر من وارد شد.

چشمانِ فریبنده‌اش گویی به دنبال بهانه‌ای برای ستیز و عربده‌جویی بودند و لبانش به طعنه و افسوس می‌جنبید؛ نیمه‌شبِ گذشته به بالینم آمد و کنارم نشست.

سرش را به گوشم نزدیک کرد و با صدایی محزون گفت: ای عاشق قدیمی من، آیا هنوز خوابی؟

عاشقی را که خداوند در دلِ شب چنین شرابِ گوارایی نصیبش می‌کند، اگر به این شراب دل نبندد و باده‌پرست نشود، باید او را بی‌وفا و کافرِ به عشق دانست.

ای زاهد، از ما خرده مگیر و به ما ایراد نگیر؛ چرا که در روز نخست خلقت، خداوند جز این شرابِ عشق و دردِ حاصل از آن، هیچ هدیه دیگری به ما ارزانی نداشت.

هرآنچه او در جامِ هستیِ ما ریخت، نوشیدیم؛ حال چه شرابِ بهشتی باشد که پاداش است و چه شرابِ مستی‌آوری که تنها برایِ شور و حال است، ما تسلیمِ آن هستیم.

خنده‌ی جامِ شراب و زلف‌هایِ گیرایِ معشوق، چنان فریبنده است که بسیاری از عابدان و توبه کنندگان را مانندِ حافظ به شکستنِ توبه واداشته است.