غزلیات

از من که در وادی عشق مست و بی‌خودم، انتظارِ پارسایی و تظاهر به دین‌داری نداشته باش؛ چرا که سرنوشتِ من از روزِ ازل (روزِ پیمانِ نخستینِ روح با خداوند) با شراب‌خواری و مستیِ عشق گره خورده است.

در همان لحظه‌ای که با آبِ عشق، غبارِ تعلقات را از وجودم شستم و وضو گرفتم، بر تمامِ وابستگی‌های دنیوی و هستیِ خود، نمازِ میت (چهار تکبیر) خواندم و از آن‌ها دل کندم.

به من شرابِ معرفت بده تا رازِ سرنوشت را برایت بازگو کنم؛ رازی که می‌گوید من به چهره‌ی چه کسی دل باخته‌ام و عطرِ وجودِ چه کسی مرا این‌چنین مست و بی‌خود کرده است.

در این وادیِ عشق، بزرگیِ کوه‌ها در برابرِ کمرِ باریکِ مورچه نیز ناچیز و کم‌ارزش است؛ پس ای کسی که در پیِ مستیِ حقیقی هستی، هرگز از رحمتِ بی‌کرانِ خداوند ناامید نشو.

به جز آن چشمِ زیبایی که مانندِ گلِ نرگس است (و خداوند آن را از هر گزندی حفظ کند)، هیچ‌کس در این دنیایِ ناپایدار و سقفِ آسمان، به خوشبختی و آرامشِ واقعی نرسیده است.

جانم فدای دهانِ کوچکِ او باد؛ چرا که آفریننده‌ی جهان در گلستانِ هستی، هیچ غنچه‌ای زیباتر و دل‌انگیزتر از دهانِ او نیافریده است.

حافظ، تو به برکتِ این عشق، مانندِ حضرت سلیمان صاحبِ شوکت و بزرگی شدی؛ البته با این تفاوت که از این وصال، جز «باد» (هیچ و پوچ) به دستت نرسیده است.