غزلیات

دل و دینم را به تو باختم و محبوب به جای دلجویی، مرا سرزنش کرد و گفت: از من دوری کن و با من همنشین مباش، چرا که معاشرت با من، آرامش و آبروی تو را بر باد می‌دهد.

کدام عاشق یا انسانی را دیده‌ای که در این ضیافتِ دنیا، لحظه‌ای از سرِ خوشی بنشیند و در پایانِ کار، گرفتارِ پشیمانی و اندوه نشود؟

اگر شمع به خاطرِ شباهتِ زبانه‌اش به لبانِ خندانِ تو، ادعایی کرد و لاف زد، حالا تا صبح در برابرِ عاشقانِ تو دارد تاوانِ این گستاخی را با سوختن و اشک ریختن پس می‌دهد.

نسیمِ بهاری در باغ، از میانِ گل و سرو عبور کرد و به پا خواست تا به زیباییِ صورت و قامتِ تو ادای احترام کند و به ستایشِ تو بپردازد.

وقتی تو با ناز و سرمستی عبور کردی، چنان هیاهو و انقلابی در میانِ فرشتگانِ عالمِ بالا برپا شد که گویی قیامت فرا رسیده است.

در برابرِ راه رفتنِ موزونِ تو، سرو که همیشه نمادِ قدِ بلند و زیبایی است، چنان شرمگین شد که نتوانست حرکت کند و در همان حالِ نازِ خود، بی‌حرکت ماند.

ای حافظ، این خرقه را که نشانِ ریا و تظاهر به زهد است از تن بیرون کن تا شاید جانِ خود را نجات دهی؛ چرا که این لباسِ تظاهر و کرامتِ دروغین، سرانجام آتشِ رسوایی را به پا خواهد کرد.