غزلیات

ای باد صبحگاهی! بگو که اقامتگاه آن محبوبِ جان کجاست؟ خانه‌ی آن یارِ دلربایی که عاشقان را به کشتن می‌دهد و بسیار فریبنده است، در کدام سو قرار دارد؟

شبِ جدایی تیره و تار است و من راهِ دشوار و در عین حال امنِ رسیدن به معشوق را در پیش دارم؛ اما نمی‌دانم آن جلوه‌ی الهی (آتش طور) کجاست و چه زمانی وقت دیدار فرا می‌رسد؟

هر کس پا به این دنیا می‌گذارد، با نقص و ناپایداری روبه‌روست؛ در این فضایِ بی‌قیدی و رهایی (خرابات)، باید پرسید که آیا کسی هست که از حقیقتِ این ناپایداری آگاه باشد؟

تنها کسی می‌تواند مژده‌ی وصل را دریافت کند که رمز و رازِ اشارات را دریابد؛ چرا که حقایقِ پنهان بسیار است و نمی‌دانم آن محرمِ راز که این نکته‌ها را بداند، کجاست؟

وجودِ من با تمامِ ذراتش با تو درگیر و وابسته است؛ پس ما کجا و آن ملامت‌گرِ بیکار و بی‌خبر از عشق که فقط کارش ایراد گرفتن است، کجا؟

از آن گیسوانِ پر پیچ‌ و تابِ معشوق بپرسید که این دلِ غم‌زده، سرگردان و گرفتارِ من کجاست؟

عقلِ من از فراقِ آن گیسویِ مشک‌فام (سلسله) دیوانه شده است؛ دلم از هیاهوی جهان کناره گرفته و در گوشه‌ای پنهان است؛ حال بگو آن کمانِ ابرویِ یار کجاست؟

تمام اسبابِ شادی و عیش، یعنی ساقی، موسیقی و شراب آماده است، اما لذتِ واقعی بدون حضورِ معشوق معنا ندارد؛ پس محبوب کجاست؟

ای حافظ، از حوادثِ روزگار و ناپایداریِ دنیا (باد خزان) در باغِ زندگی دلگیر مباش؛ کمی عاقلانه فکر کن، مگر می‌شود گلی یافت که خار نداشته باشد؟