غزلیات

به معشوق که همچون پادشاهی بر دل‌ها حکومت می‌کند، گفتم به حالِ این عاشقِ غریب و دردمند رحم کن؛ او با بی‌اعتنایی پاسخ داد که فردِ مسکین و آواره، همیشه در پیِ خواهشِ دل، راهِ خود را گم می‌کند و در بندِ خویش است.

از او خواستم لحظه‌ای توقف کند تا با او سخن بگویم، اما او گفت مرا معذور بدار؛ کسی که در ناز و نعمت پرورش یافته، طاقتِ درکِ غم و رنجِ آدم‌های آواره و غریب را ندارد.

آن نازنینی که در اوجِ آسایش بر پوستینِ گران‌بهای سنجاب می‌خوابد، چه می‌داند و چه غمی دارد که عاشقانِ غریب برای استراحت، مجبورند بر خار و سنگِ سخت بخوابند؟

ای که در تارِ زلفت جایِ بسیاری از آشنایان و شیفتگان است، چقدر زیباست که آن خالِ سیاه و مشکین بر چهره‌ی رنگین و زیبای تو نشسته است.

انعکاسِ سرخیِ شراب بر چهره‌ی درخشان و ماه مانندِ تو، مانندِ برگِ گلِ ارغوان بر روی گلِ نسرین، بسیار زیبا و تماشایی است.

مویِ ظریفِ دورِ چهره‌ات (خط)، همچون موری بر گردِ صورتت قرار گرفته و بسیار عجیب و دل‌نشین است، اگرچه در دنیای نقاشی و زیبایی، چنین خطوطِ مشکی‌ای چندان غیرمعمول نیست.

به معشوق گفتم گیسویِ سیاهِ تو مانندِ شبِ تاریکِ غریبان است؛ پس در سپیده‌دمان که هنگامِ نیایش و ناله‌ی من است، از آه و نفرینِ این غریب پرهیز کن.

حافظ می‌گوید: آنان که با تو آشنا هستند، در حیرتِ جمالِ تو مبهوت مانده‌اند؛ پس عجیب نیست که عاشقِ خسته و بیچاره، این‌گونه تنها و آواره بنشیند.