غزلیات

بهار بازگشته و شکوه و طراوت ایام جوانی را به بوستان هدیه کرده است؛ این مژده و نویدِ شکوفایی گل‌ها به بلبلان خوش‌نوا رسیده است.

ای باد صبا، اگر به جوانانِ شادابِ چمن گذر کردی، سلام و احترامِ مرا به سروهای بلند و گل‌های زیبا و ریحان‌های معطر برسان.

اگر این پسرِ میخانه‌دار، این‌گونه با زیبایی و دلبری جلوه‌گری کند، من چنان سرشار از ارادت می‌شوم که برای تمیز کردنِ درِ میخانه، مژگانِ خود را همچون جارو به کار می‌گیرم.

ای که گیسوانِ معطر و سیاهت همچون چوگان بر چهره‌ی ماه گونه‌ات افتاده است، با این زیباییِ خیره‌کننده، این دلِ آواره و سرگردانِ مرا بیش از این پریشان و بی‌قرار مکن.

می‌هراسم از اینکه این مدعیانِ زاهدنما که رندانِ بی‌پروا و عاشقانِ حقیقی را مسخره می‌کنند، عاقبت در کشاکشِ رفتارهای ناپسندِ خود، ایمانشان را به کل از دست بدهند.

با بندگانِ خاصِ خداوند همراه باش، چرا که در کشتیِ نجاتِ حق، آن‌قدر گوهرهای معرفت وجود دارد که صاحبِ آن، طوفان‌های سهمگینِ دنیا را به چیزی نمی‌گیرد و کوچک‌ترین هراسی از آن ندارد.

از این چرخِ گردون و روزگارِ بی‌وفا، طلبِ روزی و آسایش مکن؛ چرا که این آسمانِ بخیل، عاقبت جانِ مهمانِ خود را می‌گیرد و او را به خاک می‌سپارد.

کسی که سرانجامِ خوابگاهش مشتی خاکِ گور است، چه نیازی دارد که با خودنمایی و تکبر، ایوانِ خانه‌اش را تا به آسمان‌ها برافرازد؟

ای یارِ زیبای من که همچون یوسفِ کنعانی هستی، اکنون که به جایگاهِ قدرت و عزیزی رسیده‌ای، زمان آن فرارسیده است که رنجِ دوری و زندانِ مشکلات را پشتِ سر بگذاری.

ای حافظ! در زندگی از مواهب بهره‌مند باش و با آزادگی و رندی زندگی کن، اما حذر کن از اینکه کتابِ آسمانی و قرآن را ابزاری برای فریبِ مردم و ریاکاریِ خود قرار دهی.