غزلیات

چه کسی این پیام دعاگونه را به ملازمان و اطرافیان محبوب می‌رساند؟ که ای محبوب! تو که صاحبِ قدرت و جاه و جلالی، به شکرانه این پادشاهی و بزرگی، این گدایِ درگاهت را از نظر دور مکن.

از شرّ رقیبی که ذاتش همچون دیوان پلید است، به خدا پناه می‌برم؛ مگر اینکه آن شهاب درخشانِ حق که می‌تواند به معنای نور حقیقت یا درخشش معشوق باشد، به یاری خدا، طومار رقیب را درهم بپیچد.

اگر مژه‌های سیاه و دلبرانه‌ات به کشتنِ من اشاره‌ای کرده‌اند، هوشیار باش که این تنها فریبِ نگاه توست و دچار اشتباه مشو که خونی به ناحق ریخته شود.

تو که با برافروختن چهره‌ات، دل‌های جهانیان را به آتش می‌کشی، چه سود و بهره‌ای از این همه بی‌رحمی می‌بری که با عاشق خود مدارا نمی‌کنی؟

تمام شب را در این امید به سر می‌برم که نسیمِ وقتِ صبح، با آوردنِ پیامی از دوستانِ موافق، حالِ دلِ مرا نیز نوازش کند.

ای جانِ من، این چه قیامت و غوغایی است که با نشان دادن زیبایی‌ات به عاشقان به پا کرده‌ای؟ جان و دلم فدای رویت باد، پس آن چهره زیبا را به من نشان بده.

به خدا سوگند که جرعه‌ای از شرابِ معرفت به حافظِ شب‌زنده‌دار ببخش، چرا که دعای وقتِ سحر چنان اثری دارد که می‌تواند حالِ تو را نیز دگرگون کند.