غزلیات

اگر آن محبوبِ زیبارویِ شیرازی، نگاهی محبت‌آمیز به من داشته باشد و دل مرا به دست آورد، من شهر بزرگ سمرقند و بخارا را به یک خال کوچکِ سیاه بر صورت او می‌بخشم.

ای ساقی، آن شرابِ باقی و جاویدان را به من بده؛ چرا که در بهشت هم نمی‌توانی جایی به زیبایی کنارِ رودِ رکن‌آباد و گردشگاهِ مصلا پیدا کنی.

وای از دست این زیبا‌رویانِ دل‌ربا و فتنه‌انگیزِ شهر که صبر و آرامش را چنان از دلِ ما ربودند، که گویی لشکریانِ ترک به سفره‌ی یغما هجوم آورده‌اند.

زیباییِ معشوق آن‌قدر کمال دارد که نیازی به عشقِ ناقصِ من ندارد؛ کسی که چهره‌ای چنین بی‌نقص دارد، نیازی به آرایش‌های ظاهری مثل خط و خال ندارد.

من از آن زیباییِ بی‌انتهایی که یوسف داشت دریافتم که عشق چقدر قدرت دارد؛ همان‌طور که عشقِ یوسف، زلیخا را از پرده‌ی عفت و پاکدامنی بیرون کشید.

اگر به من دشنام دهی یا نفرین کنی، من باز هم برایت دعا می‌کنم؛ زیرا پاسخ‌های تلخ هم از لب‌های لعل‌فام و شکرشکنِ تو زیبا و دلنشین است.

ای جانِ من، پند و نصیحتِ مرا بپذیر؛ زیرا جوانانِ سعادتمند و خوش‌بخت، توصیه‌های پیرانِ دانا را با جان و دل می‌پذیرند.

از مطرب و شراب سخن بگو و کمتر به دنبال حلِ رازِ هستی باش؛ چرا که هیچ‌کس تا به حال نتوانسته و نخواهد توانست این معمای بزرگِ جهان را با عقل و حکمت حل کند.

ای حافظ، تو شعرِ نابی سرودی و مرواریدِ کلام را به نظم کشیدی؛ پس بیا و با خوشی آن را بخوان که آسمان در پاسخ به شعرِ تو، خوشه‌های ستاره‌ی ثریا را به عنوانِ پاداش بر تو می‌افشاند.