غزلیات

مقامِ پرهیزگاری و نیک‌نامی کجا و حال و هوای منِ عاشقِ دل‌سوخته کجا؟ نگاه کن که چقدر میانِ راهِ ما تفاوت وجود دارد، تا بدانی که این دو مسیر از هم چقدر دور هستند.

دلم از فضایِ عبادتگاه و خرقه و لباسِ تزویرِ زاهدانِ ریاکار خسته شده است؛ کجاست حال و هوایِ میکده‌ی عارفان و آن شرابِ معرفت و حقیقت؟

میانِ شیوه‌ی رندی و آزادگی با زهد و تقوایِ خشک چه تناسبی می‌توان یافت؟ همان‌طور که شنیدنِ وعظ و نصیحتِ خشک، هیچ سنخیتی با نوایِ دلنواز و شورانگیزِ سازِ رباب ندارد.

کسانی که در دل دشمنی دارند، چگونه می‌توانند زیبایی و حقیقتِ رویِ محبوب را درک کنند؟ مقایسه‌ی درکِ آن‌ها از عشق، مانندِ مقایسه‌ی چراغِ خاموش و بی‌فروغ با نورِ تابناکِ خورشید است.

خاکِ درگاهِ تو، سرمه‌ی چشمانِ بصیرتِ ماست؛ تو بگو که جز این آستان، کجا می‌توانیم برویم و به کجا پناه ببریم؟

به گودیِ چانه‌ی محبوب که همچون سیب است دل مبند، زیرا در دلِ این زیبایی، دامی نهفته است که عاشق را گرفتار می‌کند؛ ای دل، این‌قدر با شتاب به سمتِ این زیبایی‌های فریبنده مرو.

روزگارِ وصال و دیدارِ محبوب به پایان رسید، یادش گرامی باد. نمی‌دانم آن عشوه و نازها و آن قهر و تندی‌هایِ شیرینِ محبوب کجا رفتند؟

ای دوست، از حافظ انتظارِ آرامش و خوابِ راحت نداشته باش؛ اصلاً وقتی کسی درگیرِ عشق است، آرامش یعنی چه؟ صبوری برای او معنا ندارد و خواب کجا به سراغِ عاشقِ بی‌قرار می‌آید؟