غزلیات

ای ساقی، جام شراب را بگردان و به من بده، زیرا عشق در ابتدا ساده و دلپذیر به نظر می‌رسید، اما در ادامه مشکلات فراوانی به همراه داشت.

به امید بوی خوش نافه که صبا از آن گیسوان پر پیچ و خم با خود می‌آورد، چه خون‌ها که در دل‌ها از تاب و پیچش آن زلف تیره نریخته است.

وقتی هر لحظه صدای زنگ کاروان برای بستن بار سفر و کوچ کردن به گوش می‌رسد، چگونه می‌توان در منزلگاه دنیا که محل اقامت موقت است، با آرامش و امنیت زندگی کرد؟

اگر مرشد و راهنمای راه حق به تو گفت که سجاده‌ات را به شراب آلوده کن (یعنی از قید تعصبات مذهبی ظاهری رها شو و به باطن حقایق توجه کن)، بی‌درنگ انجام بده؛ چرا که پیر طریقت به راه و رسمِ دشوارِ رسیدن به حق آگاه است.

در شبی که بسیار تاریک است و بیمِ غرق شدن در امواج سهمگین و گرداب‌های خطرناک وجود دارد، کسانی که سبک‌بار در ساحل امن نشسته‌اند، هرگز حالِ ما را که در این دریای بلا دست‌ و پا می‌زنیم، درک نمی‌کنند.

همه کارهای من در نهایت به دلیل خودخواهی و دنبال کردنِ امیال شخصی به رسوایی کشید؛ وقتی رازی در محافل عمومی فاش می‌شود، چگونه می‌توان آن را پنهان نگه داشت؟

ای حافظ، اگر خواهان رسیدن به مقام حضورِ حق هستی، از او غافل مشو. هر زمان که به وصالِ معشوق رسیدی، تمامِ دنیا را رها کن و به آن پشت پا بزن.