دیوان اشعار - رباعیات

این ابیات به توصیف رنج، سرگردانی و بی‌پناهی عاشقی می‌پردازد که در شهر عشق، جان و توان خود را از دست داده است. شاعر با بیانی حزن‌آلود و عمیق، علت اصلی پریشانی و تیره‌روزی خویش را نگاه و مژگان معشوق می‌داند و به این طریق، قدرتِ تأثیرگذاریِ نگاهِ محبوب را بر احوالِ عاشق به تصویر می‌کشد.

فضای حاکم بر این اشعار، فضایِ استیصال و تسلیم در برابرِ تقدیرِ عشق است. عاشق، خود را اسیرِ زیبایی و گیراییِ چشم‌های معشوق می‌بیند که گویی همچون تیغی برنده، بخت و روزگار او را سیاه کرده و او را به ورطه‌ی دربه‌دری و بیماری کشانده است.