دیوان اشعار - غزلیات

خوشبخت و سرافراز است آن عاشقی که تمام آشفتگی‌ها و ایمانش به تو وابسته است؛ زیرا کسی که سکان‌دار و مصلحت‌بینِ مسیرِ عشق در زندگیِ اوست، فقط تو هستی.

در دورانِ لبِ شیرین‌سخنِ تو، غوغای عاشقان به پا شده است؛ چه زمانه خجسته و زیبایی است آن دورانی که هم شور و غوغای عشق از توست و هم آن شیرینیِ وصف‌ناپذیرش از جانب توست.

عاشقِ تو در میان جمعِ دیگر عاشقان به داشتنِ تو افتخار می‌کند؛ چرا که وقتی شکارِ تو می‌شود، گویی به مرتبه‌ی والای پادشاهی رسیده است.

مستیِ ناشی از عشقِ تو، آگاهی و هوشیاری خاصی را نیز به دنبال دارد؛ با این حال، آن سر و ذهنی که تکیه‌گاه و بالینش تو باشی، هرگز از این خوابِ خوش و آسودگیِ خیال بیدار نمی‌شود.

اسبِ سرکشِ وجودِ من، دیگر تمایلی به جولان دادن و نافرمانی ندارد؛ چرا که اکنون تو زین‌بخش و مهارکننده‌ی آن شده‌ای.

من به حالِ آن کسی که تو را تماشا می‌کند حسادت می‌ورزم، چرا که از بختِ بلندش، در میانِ تمامِ زیبارویانِ بلندقامت، تو سروِ سیمین‌تنی هستی که نصیبِ او شده‌ای.

اگر اشک‌های خونین از چشمانم جاری شود، جای تعجب نیست؛ زیرا باغی که گل‌چین و پرورش‌دهنده‌اش تو باشی، طبیعتاً چنین گل‌های رنگین و زیبایی به بار می‌آورد.

خدا نکند که خزان و پیری به بوستانِ زیباییِ تو راه یابد، تا زمانی که تو بهارِ معطر و سرسبزِ این باغ هستی.

زندگی کردن به امیدِ نوری اندک در مسیرِ عشق کارِ دشواری است، به‌ویژه زمانی که تو به جرمِ مهربانی و عشق‌ورزی، با من سرِ ستیز و کینه داری.