دیوان اشعار - غزلیات

ای معشوق، سرِ زلف‌های پرپیچ و تاب تو، آغازگر هرگونه سودا و عشق‌بازی است؛ به گونه‌ای که هر قدمی که در راهِ عشقِ تو برمی‌دارم، گویی سوزنِ خاری از دردِ آن اشتیاق به پایم فرو می‌رود.

جلوه‌گری چهره و زلف تو، هم در دیر (محل عبادت غیرمسلمانان) و هم در حرم (مسجد)، آشوب و غوغایی به پا کرده است؛ به طوری که تمام هستی از زیبایی تو دچار شور و التهاب شده است.

قامتِ بلند و موزون تو، زینت‌بخش هر گلستانی است و پیکر زیبای تو، آرایشگر و مایه جلای هر نوع پارچه ابریشمی فاخر است.

هیچ نقاش چیره‌دستی نتوانسته تصویری چنین بی‌نقص و زیبا ترسیم کند و هیچ بازاری تا به حال چنین کالای نفیس و بی‌همتایی به خود ندیده است.

دل ما اسیر پیچ و خمِ زلف‌های عطرآگین توست و سر و جان ما فدای قدم‌های تو که قامتی همچون سرو آزاد داری.

من و شور و اشتیاق تو، چه این عشق کامم را تلخ کند و چه شیرین، تفاوتی نمی‌کند؛ من خریدارِ ذوق و لذتِ عشق تو هستم، خواه این عشق چون زهر باشد و خواه چون شیرینی و حلوا.

آه و ناله عاشقان دل‌شکسته به جایی نمی‌رسد و بی‌اثر است؛ چرا که در برابر معشوقی قرار دارند که قامتی چون سرو، پوستی چون سیم (نقره) و دلی به سختی سنگ خارا دارد.

تابشِ چهره‌ات چون شعله شمع، بر همگان آشکار ساخت که این زیبایی، آتشی است که خرمن وجودِ پروانه (عاشق) را که بی‌پروا به سویش می‌رود، می‌سوزاند.

از سرِ جنون، دستی به زلف تو خواهم زد تا همه بدانند که این زلفِ پیچ‌درپیچ، همان زنجیری است که دل‌های دیوانه را به بند می‌کشد.

آیا تابش چهره تو باعث تیرگی و کم‌فروغ شدن خورشید و ماه شده است؟ یا شاید هم آن‌ها در برابر شکوه تو، همچون غلامی گوش‌به‌فرمان در برابر آن استاد روشن‌رای و خردمند زانو زده‌اند؟

اگر در کوی و محله تو جایگاهی برای فروغی نباشد، او چه کند؟ زیرا او در این جهان، جایی را خوش‌تر و زیباتر از آنجا برای ماندن سراغ ندارد.