دیوان اشعار - غزلیات

اگر دل من به دنبال پیچ و تاب زلف تو می‌رود، او را سرزنش نکن و بازش ندار؛ چرا که همان‌طور که گوی نمی‌تواند در برابر ضربه چوگان مقاومت کند و نلغزد، دلِ عاشق نیز در برابر جاذبه زلف تو اختیار خود را از دست داده است.

حتی اگر مرا از بیخ و بن نابود کنی یا به تیغ جفا خونم را بریزی، من هرگز دلم را از هوای آن زلف برنمی‌گیرم و از کوی تو پا پس نمی‌کشم.

دل کندن از آن زلفِ بلند و پرپیچ و خم ممکن نیست و چشم دوختن از آن چهره زیبا و دلربا نیز برای عاشق مقدور نمی‌باشد.

در برابر عشق تو دو راه بیشتر نیست: یا باید گردن در برابر شمشیر تیزِ غمِ تو تسلیم کرد و جان باخت، یا باید از آستانه تو دست کشید و عشق را برای همیشه رها کرد.

به غنچه بگو که در برابر دهان کوچک و زیبای محبوب من، لاف زیبایی نزند و نخندد؛ و به لاله بگو که در برابر رخسار افروخته او، از ناز و جلوه‌گری دست بردارد.

فصل بهار فرا رسیده و با شتاب در حال گذر است؛ فرصت اندک است و مجالی برای نوشیدن می و لذت بردن از لحظات باقی نمانده است.

صبحگاهان همه مردم راز نهانِ عشق مرا در می‌یابند؛ چرا که تمام شب را از دوری تو به قدری گریسته‌ام که خونِ دلم از چشمانم بر چهره‌ام جاری شده است.

اشک‌هایت را که مانند دانه است، فدای این عشق کن تا در عوض، گوهرِ گران‌بهای وصال یا عشق واقعی را به دست آوری؛ در دریای رنجِ عشق غوطه بزن تا به گنجِ مقصود برسی.

جنونِ عشق چنان بر جان و گریبان من چنگ انداخته که باعث شده است به دامن آن محبوبِ زلف‌کمند چنگ بزنم و دیگر رهایش نکنم.

اگر قد و قامتِ «فروغی» (شاعر) با شکوه و زیبایی در چمنزار قدم بزند، باغبان از شرمِ زیبایی او، سروهای سهی و بلند را از لب جوی بیرون می‌آورد و قطع می‌کند.