دیوان اشعار - غزلیات

عشق یعنی کمین‌گذاشتن برای شکار ما و ما نیز آماده‌ی از جان گذشتن هستیم؛ یار کمان ابرویش را برای صید ما می‌کشد و ما نیز آماده‌ایم که در خون خود دست‌وپا بزنیم و فدا شویم.

سهم روزانه‌ی کسانی که به دست او کشته شده‌اند، ضربت تیغِ جفای اوست و قسمت عاشقانش چیزی جز کشیدن بار سنگین حسرت در دل نیست.

وقتی به چهره‌ی محبوب نگاه می‌کنم، پرده‌ی صبر و شکیبایی‌ام پاره می‌شود؛ لبان سرخ او چنان زیباست که گویی از مکیدنِ آن، خونِ عقیق می‌چکد.

افسوس که با داشتن تمام آرزوهای بزرگ، اکنون کارم به آه کشیدن از سر عاشقی رسیده است؛ اما با این حال دلم به یک غمزه از او خوش است و به همان دیداری کوتاه قانع هستم.

وقتی قامت بلند و رعنای او از زیر ردای زرین‌بافش نمایان می‌شود، ما آماده‌ایم که برای رسیدن به او، پیراهنِ جان و هستی خود را بدرانیم.

از همه کس به من ستم و تظلم می‌رسد اما از تو تنها لبخندی می‌بینم؛ در حالی که از هر سو برای من قیامتی از آشوب و رنج برپاست، تو با ناز و خرامان راه می‌روی.

وقتی تو برمی‌خیزی، ما توان ایستادن نداریم و بر زمین می‌افتیم؛ و هنگامی که تو با ناز راه می‌روی، ما با چنان اشتیاقی به دنبالت می‌دویم که گویی با سر می‌رویم.

آن‌قدر در باغ چهره‌ی تو غرق در مستی و بی‌خودی شده‌ام که دیگر دستم به چیدن میوه‌ی وصل نمی‌رسد و این فرصت از من دریغ شده است.

ای فروغی، خوشحالم که به برکت عشق، سرمایه‌ی شادی و نشاط زندگی‌ام را صرف خریدارِ غمِ تو کردم؛ چرا که این غم برای من ارزشمندتر از هر شادی بود.