دیوان اشعار - غزلیات

محبوبِ شیرین‌سخن، ساقیِ مجلسِ ما شد، اما چه ساقیِ دست‌نیافتنی و دلربایی که حتی اگر صد جان هم در راه او فدا کنی، باز هم نمی‌توانی جرعه‌ای از توجه و عنایت او را به دست آوری.

در فضای معنویِ عاشقان (خرابات)، دیگر خبری از تقابل‌های خشکِ مذهبی مثل کفر و ایمان نیست؛ همچنین در میانِ قلندرانِ این راه، قضاوت‌های مردم درباره‌ی نیک‌نامی یا بدنامی جایگاهی ندارد.

من با اینکه آرزوهای فراوانی دارم، تنها با یک نگاهِ تو خشنود می‌شوم و با اینکه حسرت‌های بیشماری در دل دارم، همین که تو با ناز و خرام قدم برمی‌داری، برایم کافی است.

غم و اندوهی که از جانبِ آن محبوبِ زیباروی به من می‌رسد، از هر شادیِ دیگری برایم دلپذیرتر است و سرزنش و دشنامِ آن لبِ شیرین، از سلام و درودِ هر کسِ دیگری شیرین‌تر است.

در این انتظار طولانی برای رسیدنِ به تو، جانم به لب رسیده و نفسم بند آمده است؛ می‌ترسم که نسیم صبا (پیام‌آور عاشق) نتواند خبری از تو برایم بیاورد، چرا که تو پیمان‌شکن هستی.

اگر آن لبِ شیرینِ تو، با بوسه‌ای مرا شادمان نکند، دیگر هیچ چیز و هیچ‌کس نمی‌تواند شادی و لذتی در دل من ایجاد کند.

ای محبوبِ ماهرو، وصالِ تو سعادتی بزرگ است، اما افسوس که این وصال نیز مانند چرخ گردون بی‌وفا و مثل عمر، ناپایدار و زودگذر است.

ای واعظ، مرا از روز قیامت و عقابِ آن نترسان؛ چرا که من در این دنیا با دیدنِ قامتِ رعنا و دلربای محبوب، قیامتِ خود را دیده‌ام و دیگر ترسی ندارم.

من نه در مسجد و نه در خرابات، جایگاهی بالاتر از جایگاهِ محبوب ندیدم؛ در حقیقت، اوجِ کمال و بالاترین مقام، حضورِ در کنارِ اوست.

من آن پرنده‌ی عاشقی هستم که به دلیل اقبالِ بلندی که دارم، جز بر بامِ خانه تو که مانند خورشید درخشان است، بر هیچ بامِ دیگری ننشسته‌ام.