دیوان اشعار - غزلیات

شایسته است که این سر و وجود من، آکنده از شرابِ عشقِ حقیقی باشد و جانِ من، همچون پیمانه‌ای، همواره از این میِ ناب، لبریز و سرشار بماند.

اگر ساقیِ ما چنین دلبر و مِی‌گساری است، بدونِ هیچ حساب‌ و کتابی و بیش از حد معمول بنوش؛ چرا که مستیِ این عشق، تا روز قیامت و برای همیشه، بهترین حال است.

هرگاه معشوقی با آن لبخندِ مست‌کننده و جامِ شراب به میدان می‌آید، عقل و هوش از سرِ انسان‌های خردمند می‌پرد و دلشان از شدتِ اشتیاق، کباب و بی‌قرار می‌شود.

آن وجودِ بزرگواری که من می‌شناسم (معشوق/خداوند)، گناهِ همگان را می‌بخشد؛ بنابراین، بهتر است بدونِ تکیه بر ثواب و کارِ نیک، به امیدِ کرم و بزرگیِ او به سویش بروم.

دیشب معشوقِ سیه‌چشم در عالمِ خواب به من گفت که کیفیت و لذتی که در دنیای رویا و آرامشِ آن وجود دارد، از نئشگی و آشفتگی‌های بیداریِ واقعی، برتر و گواراتر است.

از او درخواست کردم که صد بوسه از لب‌های شیرینش به من ببخشد، اما او پاسخ داد که برای این درخواست، بهتر است که سؤالی مطرح نشود (یعنی پاسخِ تو، همان سکوت است).

چون نمی‌توان از چشمِ زخم و حسادتِ مردم در امان بود، بهتر است آن چهره‌ی زیبا و بی‌نظیر، همواره پشتِ نقاب پنهان بماند.

ابرویِ کمان‌شکلِ او، زمانی که در هم کشیده شده (اخم کرده) زیباتر است و گیسوانِ پر پیچ و تابی که دارد، همیشه باید در حالِ تاب خوردن و رقصیدن باشد.

آن دهانِ کوچک و غنچه‌مانندِ او، حتی وقتی خندان است، از جامِ شراب هم دلرباتر است و چهره‌ی سرخی که به طور طبیعی دارد، از هر شرابی زیباتر و خوش‌رنگ‌تر است.

گنجینه‌ی عشقِ او چنان در سینه‌ام بزرگ است که در این قالبِ تنگِ بدن نمی‌گنجد؛ پس بهتر است این کالبدِ کوچک و محدود، ویران شود تا آن عشقِ بزرگ جای بگیرد.

آن بذری از عشق که در دلم کاشته‌ام، برای رشد به آبِ مژگانم نیاز دارد و چشمی که در سر دارم، بهترین سرچشمه برای آبیاریِ این بذر است.

اشعارِ فروغی چنان ارجمند است که باید با عطرِ نافه نوشته شود و آن شعرِ پیوسته و زنجیروارِ او را باید با گلاب شست‌وشو داد (تا پاکیزه و معطر بماند).