دیوان اشعار - غزلیات

من هرگز جز تو، یار و همدمی برنمی‌گزینم؛ آری، همت والای یک عاشق حقیقی در این است که به غیر از معشوق، به کس دیگری دلبسته نشود و یاری نگیرد.

ای کسی که زلفانت همچون شبی تیره، بر ماهِ چهره‌ات سایه افکنده، چه فریبکارانه و دل‌ربایی؛ تو همچون عقربی گزنده، نگهبانِ شب‌گردِ بی‌رحم، پدیده‌ای شگفت‌انگیز و صیادی چیره هستی که دلم را اسیر کرده‌ای.

دیشب تنها یک نکته از عطرِ خوشِ تو را بازگو کردم؛ آن‌چنان عطری در فضا پیچید که گویی باید دکانِ تمام عطرفروشانِ شهر تعطیل شود چون در برابر بوی تو بی‌ارزش شده‌اند.

اگر تنها یک تار از آن گیسوانِ پر پیچ و خم تو در باد رها شود و بوی آن بپیچد، صندوقچه‌های مشکِ گران‌بهای تاتاری از شدتِ شرمساری و ناتوانی در رقابت، آتش می‌گیرند و نابود می‌شوند.

همان موی سیاه تو سرمنشأ هرگونه آشفتگی و سودایی در دلِ عاشق است و همان چهره‌ی زیبای تو، چنان دل‌رباست که همچون یوسف، خریداران و عاشقان را در هر بازاری شیفته‌ی خود می‌کنی.

از خطِ چهره‌ات (موی تازه‌ی روی صورت) مرهمی برای هر زخمِ دلی پیدا می‌شود و از لب‌های شیرین و شهدآگینت، شربتی برای شفای هر بیماریِ روحی به دست می‌آید.

تو در خوابِ ناز و آرامشی، اما من تمامِ شب را بیدارم و نگرانم که مبادا پس از این خواب، هرگز بیداری و توجهی به سوی من نداشته باشی.

برای من بهتر است که رنجِ آزارِ تو را بر جان بخرم؛ چرا که من کسی هستم که از همان ابتدا، در برابرِ تمامِ سختی‌ها و تقدیرِ روزگار تسلیم شده‌ام.

مستیِ ما در مجلسِ انس با دوست چنان عمیق است که افرادِ هشیار (عاقلانِ دنیاپرست) از کیفیت و عمقِ حالِ ما هیچ آگاهی ندارند و نمی‌فهمند چه می‌کشیم.

عارفِ حقیقی کسی است که در این جهان جز نشانِ دوست چیزی نمی‌بیند و عاشقِ واقعی کسی است که جز پیشه‌ی عشق‌ورزی، کارِ دیگری بلد نیست.

از درخششِ نگاهِ پاکِ «فروغی» این حقیقت آشکار است که او هیچ‌کس را جز آن نورِ اعظم (خداوند/معشوق) یار و مددکارِ خود نمی‌داند.