دیوان اشعار - غزلیات

ای که لبان شیرینی داری و با رقیبِ من (خسرو) بسیار هم‌سخن هستی، آیا از حالِ آشفته‌یِ من که همچون فرهاد (کوهکن) در عشق تو دیوانه شده‌ام، خبری داری؟

تو مرا از میانِ جمع کنار زدی و به گوشه‌ای از تنهایی و عزلت تبعید کردی، اما در همان حال، با رقیبِ من در میانِ جمع، بسیار گرم و صمیمانه نشست و برخاست می‌کنی.

من همچون شهری هستم که سیلابِ عشق تو آن را ویران کرده است و تو آن گنجِ ارزشمندی هستی که در دل‌هایِ ویران و شکسته، خانه‌ای برای خود داری.

تو حتی در روزِ قیامت هم به سراغِ مزارِ من نخواهی آمد، چرا که از هر سو، هزاران عاشقِ کشته‌شده داری که همگی با بدنی خونین به دستِ تو گرفتار شده‌اند.

من به‌تازگی در دامِ عشقِ تو گرفتار شدم و این امید را دارم که با من نیز مانندِ اسیرانِ قدیمی و وفادارت، با لطف و مهربانی رفتار کنی.

اگر رازِ عشقِ من نزدِ همگان فاش شود، هیچ غمی ندارم؛ زیرا اطمینان دارم که تو، پنهان از چشمِ دیگران، نگاهِ ویژه‌ای به من داری.

هم مویِ خوش‌بویِ تو مرا اسیر کرده و هم عطرِ دل‌انگیزت مرا مستِ خود نموده است؛ گویی سنبل (مو) در گلِ سمن (پوست) و گلِ سرخ در پیرهنت داری.

تو مانندِ یوسفِ پیامبری؛ هم در چاهِ افتاده‌ای و هم نجات‌بخش؛ چرا که چاهِ ذقنِ (گودیِ چانه) تو مانندِ چاهِ یوسف و گیسویِ مشکینِ تو مانندِ ریسمانِ نجات‌بخش است.

مانندِ تو کمان‌داری ندیدم که در کمین‌گاهِ نگاه، این‌گونه استادانه دل‌ها را هدفِ تیرِ غمزه و نازِ خود قرار دهد.

شایسته است که اگر به بازارِ عطرفروشان بروی، آن‌ها کالایِ خود را بشکنند و بی‌ارزش بدانند؛ زیرا تو بر چهره‌ات خطی از عنبر (موهایِ نرمِ صورت) و گیسوانی عنبرین‌سا و شکن‌دار داری.

تو می‌توانی فروغی (تخلص شاعر) را از تلخیِ دوری و رنجِ عشق نجات دهی، زیرا لبانِ تو مانندِ یاقوت، هم شیرین‌سخن هستند و هم شهدِ شیرین در خود دارند.