دیوان اشعار - غزلیات

زیباییِ درخشانِ چهره‌ات چنان کامل و بی‌نقص است که ماهِ شبِ چهارده در برابرِ آن، غلامی خدمتگزار به شمار می‌آید؛ تو چه سرورِ والامقامی هستی که چنین ماهِ درخشانی در بندِ فرمانِ توست.

امیدوارم که تو مرا از این روزگارِ تیره‌وتار نجات دهی، چرا که تو چنان قدرتی داری که گویی در دلِ تاریکیِ شب، طلوعِ صبحِ روشن را نهفته داری.

سپاهِ ناز و کرشمه‌هایت از پیش‌رو و لشکریانِ غمزه و نگاه‌هایِ دلربایت از پشت‌سر تو را احاطه کرده‌اند؛ حال بنگر که چه شکوه و حشمتِ عظیمی در خود داری.

اگر آن روزِ رستاخیزِ موعود که از آن شنیده‌ایم واقعاً برپا شود، باز هم شکوه و محشری که تو با قامتِ زیبایت برپا کرده‌ای، بسیار تماشایی‌تر و فراتر از آن قیامتِ موعود است.

از سویِ تو، هیچ آرامشی به این عاشقِ مجروح نمی‌رسد، چرا که تو علاوه بر زیباییِ بی‌حد، خطِ نازکِ سبیل و چهره‌ات نیز دل‌رباییِ بیشتری به تو بخشیده و کارِ مرا دشوارتر کرده است.

چرا تو را بت و معبود نخوانم و چرا تو را «صمد» (بی‌نیاز و یکتا) ننامم؟ چرا که تو در زیبایی یگانه‌ای و هزاران نام و صفتِ نیکو داری.

به‌راستی هیچ‌کس از مقام و جایگاهِ حقیقیِ تو آگاهی ندارد، مگر همان عاشقِ دل‌شکسته‌ای که در نزدیکیِ تو جایگاهی ویژه یافته است.

تو که در کلامت اعجازِ حضرتِ عیسی را داری و با یک نگاه یا سخن جان می‌بخشی، کلامی بگو که حتی مردگان را دوباره زنده کنی.

هنگامی که جامِ شراب به دست می‌گیری، نظری هم به حالِ پریشانِ من بینداز و وقتی جامِ هستی در دست داری، گذری هم بر خاکساران و خاک‌نشینان بکن.

برای عاشقان چه دردی بزرگ‌تر و سخت‌تر از دوری و جدایی وجود دارد؟ تو با تکیه بر کدام قدرت و اختیار، قصدِ انتقام‌جویی از ما را داری که این‌چنین دوری می‌گزینی؟

سزاوار است که کبوترِ دلِ من به سمتِ خال و زلفِ تو پرواز کند و در دام بیفتد، چرا که تو دانه‌هایِ دل‌ربایی در گوشه‌یِ دامِ زلفِ خود داری.

آهویِ حَرَم را به فدایِ چشمانِ مستِ تو می‌کنم، چرا که تو در حریمِ سلطان نیز از جایگاه و احترامی بسیار برخوردار هستی.

تو سرورِ تمامِ سلاطین، یعنی ناصرالدین‌شاهِ جوان‌مرد هستی که شرابِ عنایت و توجهِ او پیوسته در جامِ زندگیِ ما جاری است.

ای فروغی، چرا غمِ این زیبارویان تو را نسوزاند، در حالی که هنوز در راهِ عشق و عاشقی بی‌تجربه و خام هستی و راهِ درازی در پیش داری.