دیوان اشعار - غزلیات

رنج و غمِ عشقِ تو را با کمال میل خریدم و در مقابل آن، صدها شادی به دست آوردم؛ من حتی در اوجِ شکست و ناکامی نیز، طعمِ رسیدن به مقصود را چشیدم.

من از همان ابتدای خلقت، حتی در مراحلِ ابتداییِ هستی یعنی جمادات و گیاهان، شیفته و حیرانِ زیبایی تو بوده‌ام و این عشق، پیشینه‌ای ازلی دارد.

در ابتدا عشق و گنجینه‌ی پنهانِ خودت را در وجودِ من به ودیعه گذاشتی، اما در نهایت، همان سرمایه‌ای را که خودت عطا کرده بودی، از من باز پس گرفتی.

من در این دنیا به هیچ یک از آرزوهای خود نرسیدم و هیچ دستاوردی در چنگِ من قرار نگرفت؛ گویی در هیچ گلستان و سرزمینی، صیدِ دلخواه نصیبم نشد.

نمی‌توان به هر رهگذری که ادعای راهنمایی دارد، اعتماد کرد و نمی‌توان به هر بانگ و ندایی در این راهِ پرخطر، گوش سپرد.

از کسانی که منشِ ناپسند و کج‌روی دارند (کج‌کلاهان)، انتظارِ راستی و درستی بیهوده است؛ حتی اگر روزگار به کلی تغییر کند و دگرگون شود، سرشتِ آن‌ها تغییر نمی‌کند.

هر شب با نسیمِ سحرگاهی، ناله‌های بسیار به سوی تو می‌فرستم، اما از این نگرانم که شاید همین ناله‌ها موجبِ رنجشِ خاطرِ تو شود و از من آزرده شوی.

اگر من به سخنان و باورهای واعظانِ ظاهربین اعتماد می‌کردم، پیرِ مغان که صاحبِ بینشِ حقیقی است، هرگز مرا به شاگردی نمی‌پذیرفت و به قولم اعتماد نمی‌کرد.

ای کسی که در پیِ تجارتِ وفا هستی، بیهوده تلاش نکن و دکانِ خود را باز مکن، چرا که در این بازارِ دنیا، من ندیدم کالایی (وفا) به این بی‌ارزشی و کسادی باشد.

تا زمانی که جذبه و کششِ الهی دامنِ دل را نگیرد و آن را بیدار نکند، با داشتنِ صدها هادی و راهنمای ظاهری نیز، نمی‌توان به حقیقتِ مطلق دست یافت.