دیوان اشعار - غزلیات

نوشیدن یک جام شراب در کنار تو، ارزشمندتر از یک عمر عبادت و بندگی است و سپری کردنِ حتی یک روز در جوار تو، به اندازه یک روزگارِ کامل، مستی و لذت به همراه دارد.

در راهِ خدمت و بندگیِ عشقِ تو، تمامِ کار و بارِ زندگی‌ام تباه و از دست رفت. ای محبوبِ مقتدر و مسلط، بر این عاشقِ ناتوان و فرودست، رحمی داشته باش.

من حاضرم تمامِ وجودِ خاکی و ناچیزم را بر باد بدهم و نابود کنم، تنها به این امید که جایگاه و مقامِ من در کوی و سرایِ تو، از وضعیتِ پستِ فعلی‌ام بالاتر برود.

تو حتی ذره‌ای شراب از مینایِ عشق به جامِ رقیبِ من نریختی، اما در حقِ من کوتاهی نکردی و تا خونم را نریختی و جانم را نگرفتی، آرام نگرفتی.

به من وعده دادی که از شیشهٔ محبت، شرابی به کامم می‌ریزی، اما نه تنها پیمانه‌ای به من ندادی، بلکه عهد و پیمانی که با من بسته بودی را نیز شکستی.

من صیدی ضعیف در بندِ عشقِ تو هستم که در پنجه‌هایِ توانایِ تو اسیرم؛ من در حالی که از نظر جسمی تندرست هستم، اما به خاطرِ نگاهِ تو، بیمارِ عشق گشته‌ام.

ای فروغی، سرانجام دیدی که با وجودِ صدها نیرنگ و تلاش، باز هم نتوانستی از دستِ او رها شوی و از بندِ عشقِ او بگریزی.