دیوان اشعار - غزلیات

وقتی چهره‌ات را دیدم، انگار از تمام وابستگی‌های این دنیای مادی رها شدم؛ من در همین دنیای پرستشِ زیبایی‌ها، راه رسیدن به حقیقت و معنای باطنی را پیدا کردم.

از زمانی که زلفِ پرتاب و پیچ و تابِ تو، مشتاقان را به بند کشید و با خود برد، چشمانِ بی‌رحمِ تو، جانِ عاقلان و هشیاران را در همان حالتی که زنده و آگاه بودند، ستاند.

لبانِ سرخِ تو به خاطر فقر و بیچارگی من، حتی نامی از من به زبان نیاوردند و دهانِ کوچکِ تو هم به دلیل تنگ‌دستی و ناتوانی‌ام، هیچ آرزویی را برآورده نکرد.

برای طالبانِ راهِ تو، نیشِ عشق و دردِ آن از داروی شفا‌بخش هم دلپذیرتر است؛ عاشقان، دردهای برخاسته از عشقِ تو را به سلامتِ جسم و تندرستی ترجیح می‌دهند.

من تو را هم در بلندترین جایگاه آسمان و هم در عمیق‌ترین نقطه دریاها جست‌وجو کردم؛ ای محبوب، تو در تمام این بالا و پایین رفتن‌ها، هدفِ اصلی و نهایی فروغی بوده‌ای.