دیوان اشعار - غزلیات

آهی که از نهادم برآمد، چنان قدرتی داشت که توانست در سنگ سخت نفوذ کند؛ اما دریغ که این آه بر دلِ معشوقِ من اثری نداشت. خدایا! دیگر چه راه چاره‌ای باقی مانده است؟

ای کسی که در خوابِ غفلت هستی، تو از رنجِ شب‌زنده‌داریِ من چه می‌دانی؟ چرا که تو هیچ‌گاه همچون من از سرِ حسرت در شب‌هایِ طولانی ننشسته‌ای و ستاره‌ها را به امیدِ وصال نشمرده‌ای.

اگر یارِ جان‌افروزِ من تنها یک‌بار در کنارم بنشیند، حاضرم در همان لحظه از جانِ خود بگذرم و آن را فدایِ این دیدار کنم.

خواستم از ستمِ چشمِ تو به شحنه (پاسبانِ شهر) شکایت کنم، اما دیدم که چشمِ تو مانندِ مستی باده‌نوش است که از هیچ‌کس و هیچ‌چیز ترسی ندارد و به کسی پاسخگو نیست.

ای کسی که گیسوانت را پریشان و تاب‌دار آرایش کرده‌ای، این پیچ و تابِ بی‌پایانِ گیسوانت، در دلِ من آشفتگی و التهابِ بی‌‌شماری ایجاد کرده است.

فرض کنیم که تمامِ عاشقانِ دل‌شکسته و آشفته‌حالِ تو دورِ هم جمع شوند؛ اما مگر می‌توان دلی را که صدبار شکسته و پاره‌پاره شده است، دوباره یک‌جا و سالم کرد؟

ای معشوق که همچون شهسواری ماهر و چالاک بر اسبِ قدرت نشسته‌ای، از حالِ من که پیاده و خسته هستم چه می‌دانی؟ همیشه فردِ سواره، از رنج و زحمتِ پیاده غافل است.

اگر تو با این سپاهِ مژگانِ کشنده‌ات از خانه بیرون بیایی، تنها با یک اشاره و نگاهِ خود می‌توانی کلِ یک شهر را به تسخیرِ خود درآوری.

در نهایت دیدی که «فروغی» (شاعر) از بندِ لبِ سرخ و چشمانِ تو رها نشد و به همان یک لبخند و یک نگاهِ تو، قانع و سپاسگزار شد.