دیوان اشعار - غزلیات

به حلقه‌های زلف سیاه و پریشانِ معشوق بر چهره‌اش نگاه کن؛ با شمردنِ این گره‌ها و پیچ‌وتاب‌ها، گره‌های کور و مشکلاتِ زندگیِ مرا نظاره کن که همچون آن زلف، پیچیده و دشوار است.

با دمیدنِ اولین موهای صورتِ معشوق (خط عذار)، اشک‌های من بر دامن سرازیر شد. به این تصویر دقت کن که چهره او چون ماه است و خطِ موی او چون هاله، و اشک‌های لاله گون من در کنارم نشان از دردی عمیق دارد.

دیشب در گذرگاهی توانستم دامنش را بگیرم؛ ببین که چگونه با اشتیاقِ تمام، همچون غباری در گردِ او می‌چرخم و برای وصالش کوشش می‌کنم.

من تمام سرمایه وجودی و ارزشِ هر دو جهان را تنها برای یک لحظه دیدار او باختم؛ به شیوه بازی من در قمارِ عشق نگاه کن که چگونه جان و هستی‌ام را فدا کردم.

بال و پر عشق من آن‌قدر بلند و قدرتمند است که سایه‌اش بر آسمان افتاده است؛ ببین که چگونه در این عشق به اقتدار و توانمندی دست یافته‌ام.

بزرگِ این انجمن، به من در صفِ دانشمندان و عالمان جایگاهی داد؛ به اعتبار و عزتی که در این مسیر کسب کرده‌ام بنگر.

من در برابرِ کششِ عشق، مجبور و تسلیم هستم، اما در عین حال با عقل و خردِ خود، آزاد و مختارم؛ ببین که چگونه با وجودِ اجبار در عشق، صاحبِ اختیارِ خویش نیز هستم.

در اوجِ بی‌نیازی و کمالِ روحی، مرا به فقر و فروتنی واداشتند؛ بنگر که چگونه در نهایتِ قدرتِ روحی، همچنان شکسته و متواضع هستم.

در محله‌ی میگساران، هرچه شراب بود نوشیدم؛ با وجودِ چنین میگساریِ بی‌حد و حصری، نگاه کن که چگونه همچنان در اوجِ خمار و عطشِ عشق هستم.

مژگانِ من همچون لشکری در میدانِ نبرد صف کشیده‌اند تا مرا به جنگِ عشق بکشند؛ اگر از این جنگِ دشوار جان سالم به در بردم، بدان که پهلوان و مردِ صد هزار میدان هستم.

ای کسی که هرگز ناله و فریادِ فروغی را نشنیدی، حداقل از روی مهربانی و رحمت، به چشمانِ اشکبارِ من نگاهی بینداز.