دیوان اشعار - غزلیات

همه اعمال نیک من در راه عشق تو، به گناه و روسیاهی بدل شد؛ چرا که محبوبِ من (خواجه) بدون هیچ دلیل و تقصیری از سوی من، بر من خشم گرفت.

افسوس که از درگاهِ آن زیبارویِ ماهوش دور افتاده‌ام؛ همان کسی که گدایی کردن درِ خانه‌اش، برای من از هر پادشاهی و حکومتی بالاتر بود.

چه زیباست که مرا به جرمِ بی‌گناهی کشتی؛ من مشتاقانه منتظر آن روز هستم که آن نگاهِ پُرناز و طنازِ (غمزه) تو، برای دلجویی و عذرخواهی نزد من بیاید.

نشانه دردمندیِ من در عشقِ تو، تنها این اشک‌های سرخ و رخِ زرد و لاغر شدنم نیست؛ عشقِ من عمیق‌تر از آن است که تنها با این نشانه‌های ظاهری شناخته شود.

اگر از کشته‌شدگانِ راه عشقت گواهی بخواهند، من شاهدی جز همین «بی‌گواهی» و تنهاییِ مطلقِ خود ندارم؛ یعنی همین که کسی ندارم تا از من حمایت کند، بزرگ‌ترین گواه بر شدتِ گرفتاری من در عشق توست.

جز تیغِ جفای تو پناهی برایم نمانده است و همواره در این اندیشه‌ام که آیا این بی‌پناهی و آوارگی من، عاقبت دلِ سخت تو را به رحم می‌آورد؟

سحرگاهان سرمست و شادان آمدی تا مرا بکشی؛ پس نگو که ناله‌های سحرگاهی من بی‌اثر بود، چرا که آمدنِ تو برای کشتنِ من، خود پاسخی به همان ناله‌هاست.

آن معشوقِ با شکوه و سپاهی‌منش، دستِ خود را به خونِ عاشقانِ پاک‌باز آلوده نکرد؛ گویی ما را در شأنِ آن ندید که تیغش را به خونِ ما بیالاید.

سزاوار است اگر من (فروغی) با غرور و سرفرازی (کج‌کلاهی) سخن می‌گویم؛ چرا که همین عشقِ پرشورِ من، فتنه و آشوبی بزرگ در عالم برپا کرده است.