دیوان اشعار - غزلیات

لحظه مرگ من فرا رسیده و با رحمت الهی، معشوق بر بالین من حاضر شده است؛ حضور او چنان شیرین است که تلخی مرگ را برایم از بین برده و کامِ حسودِ من را از دیدنِ این صحنه تلخ کرده است.

او همواره به دنبال آزار و دشمنی است و من در پی مهربانی و وفاداری؛ فکر و ذکر من محبتِ اوست، اما او در اندیشه کینه‌توزی نسبت به من است.

دل‌ربایی و عاشقان‌کشی جزء ذات و رسم همیشگیِ اوست؛ در مقابل، عاشقی و تحملِ حسرت و رنج، آیین و مسلک من است.

آرزو می‌کنم که آن محبوب که مدت‌هاست از او دور مانده‌ام، با خنجر به بالینم بیاید و مرا بکشد تا شاید با این کار، این اندوه و حسرتِ کهنه از دلم بیرون برود.

شیرینیِ شکر در برابر لبخندِ دلربایِ او تلخ به نظر می‌رسد و گل‌های سرخ و باطراوت، در برابر چهره و اشک‌هایِ خونینِ من، پژمرده و رنگ‌باخته‌اند.

هرگاه که بهار از راه می‌رسد و صحنِ گلستان پر از گل‌های رنگین می‌شود، زخم‌های دلِ خونین و مجروح من با دیدنِ آن‌ها دوباره تازه و دردناک می‌شود.

دیشب در خواب، لب‌های شیرین و دل‌انگیز آن زیبارو را بوسیدم؛ این خوابِ خوش و شیرین چه معنایی دارد و قرار است چه اتفاقی برای آن شب‌های طولانی و تنهایی من بیفتد؟

به او گفتم که رنجِ دوری از تو جان مرا به لب رسانده است؛ او در پاسخ گفت: این کار سختی نیست، کافی است شبی لب‌های شیرین مرا ببوسی تا آرام شوی.

به او گفتم که دلم هوای دیوانگی کرده است؛ او با خنده‌ای گفت که باید این دلِ مجنون را با زنجیرِ گیسوانِ سیاه و خوش‌بوی من مهار کرد.

اگر من (فروغی) اشتیاقِ دیدنِ چهره‌یِ زیبایِ خوبان را در نظر نداشتم، چشمانِ من که حقیقت‌بین است، هرگز هیچ زیبایی و ارزشی در این عالم نمی‌دید.