دیوان اشعار - غزلیات

ای معشوقی که از بی وفایی پرهیز نمی‌کنی، شب‌ها را در بزمِ رقیبِ من سپری مکن؛ آرامش‌بخشِ جانِ او مباش که این کار، جانِ مرا به آتش می‌کشد و می‌آزارد.

برای اینکه مرا در حسرت و اندوه بسوزانی، لب بر لبه‌ی جامِ شراب مگذار؛ و برای آزار دادنِ من، دست در گردنِ صراحی و مینای شراب مپیچ.

ای بی وفا، تو را به خدا قسم که در مجلسی که رقیبان حضور دارند قدم مگذار؛ بیش از این ما را در نگاهِ مردم رسوا مکن و خود نیز تن به این ذلت مده.

ای رقیب، در این مجلس مدام به دنبالِ دلجویی کردن و جلبِ توجهِ یار مباش؛ و از آنجایی که معشوق می‌کوشد خاطرِ تو را نگه دارد، این محبتِ او را به رخِ من نکش و موجبِ رنجِ مضاعفِ من مشو.

تا به کی می‌خواهی درمانِ دردِ «فروغی» را به فردا موکول کنی؟ از فردا و ناپایداریِ آن بیمناک باش و امروز که فرصت باقی است، از لطف و مرحمتِ خود دریغ مکن.